�?ví hafa fylgt blendnar tilfinningar að fylgjast með athöfnum stjórnmálamanna og umræðunni í samfélaginu undanfarna daga. Fátt kemur á óvart. �?g er löngu hættur að láta þennan bavíana sirkus fara mikið í taugarnar á mér, reyni frekar að hafa gaman af þessu. �?að er að vísu óábyrgt en vissulega einfaldara og heilsusamlegra. Íslenskt samfélag hefur alltof lengi einkennst af siðleysi og sauðshætti. �?að er skelfilegur grautur. Niðurstaðan er sú að samfélag hlaðið auðlindum og tækifærum rambar á barmi gjaldþrots. Hefur ekki burði til sinna sómasamlegri lög- eða heilsugæslu. Býður unga fólkinu ekki bara háa skatta heldur einnig hæstu vexti og elstu kynslóðinni að éta úr nefinu á sér. Siðleysið dró sauðina á þennan stað. �?að ruddist ekki erlendur her inn í landið, hvorki flóð né þurrkar hafa gert okkur lífið leitt og náttúran hefur gefið meira en hún hefur tekið. Engin plága hefur herjað á okkur. Nema kannski siðleysið. Við getum sjálfum okkur um kennt.

�?að kom því ekki óvart þegar siðleysið birtist á dögunum hjá einstaklingum sem sérstaklega hefur verið treyst fyrir æðstu embættum. Einstaklingum sem þjóðin kaus í lýðræðislegum kosningum, höfum það hugfast. Nú segja margir sem þá kusu, alveg í forundran og sem lamaðir, að þeir hafi skrökvað áður en kosið var. Eins og það séu stórtíðindi.

Ein skemmtileg breyting er að verða á svona uppákomum. Íslenskir fjölmiðlar virðast hafa áttað sig á því að sniðugt sé að fara yfir það sem menn hafa lofað að gera, nái þeir kjöri , fyrir kosningar og bera það svo saman við það sem þeir raunverulega gera þegar þeir hafa náð settu marki. �?etta hefur slegið algjörlega í gegn hjá íslensku þjóðinni, en hefur reyndar verið um aldir þekkt fyrirbæri erlendis. Kannski hefðum við átt að byrja á þessu fyrr!

Málið sem öllu tröllríður í dag eru viðræður við Evrópusambandið. Hvort á að slíta þeim, halda þeim áfram, setja þær á ís eða leyfa þjóðinni að velja leiðina. �?g sá Bjarna Benediktsson fjármálaráðherra í sjónvarpinu um daginn. Hann lofaði víst að leyfa þjóðinni að kjósa um þetta mál fyrir kosningar en er núna kominn í ríkisstjórn og getur það alls ekki lengur, af því að það er kominn upp ákveðinn �??ómöguleiki�??. Hann sagði það og útskýrði svo að enginn ráðherra í ríkistjórninni vildi fara inn í þetta samband og hvernig væri þá hægt að standa í viðræðum. �?g get tekið undir það með Bjarna að sú staða gæti verið vitlaus. En ég sé ekki þennan �??ómöguleika�??. Ef Bjarni stendur við orð sín og leyfir þjóðinni að kjósa og þjóðin velur viðræður en enginn ráðherra í ríkisstjórninni er þjóðinni sammála, liggur beint við að reyna að koma saman starfhæfri ríkisstjórn eða rjúfa þing og boða til kosninga. Bjarni verður að reyna að greina á milli hvort er ómögulegt, vilji þjóðar eða hans ríkisstjórn! �?að skýrist standi hann við orð sín og leyfi þjóðinni að velja. Er það eitthvað til að hræðast?

Vigdís Hauksdóttir formaður fjárlaganefndar Alþingis hefur verið óþreytandi í fjölmiðlum að benda á að kosið hafi verið um Evrópumálin í síðustu kosningum. Framsóknarflokkurinn, flokkur Vigdísar, vann mikinn kosningasigur. Vigdís telur kannski að Evrópumálin hafi fært flokknum þennan sigur. �?g er meira á því að loforð um milljónir inn um allar bréfalúgur á Íslandi eigi meiri þátt í þeim sigri. �?að snarheillaði þjóðina, enda átti það ekki að vera flóknara eða tímafrekara en að skjóta upp einni rakettu.

�?g er hvorki Evrópusinni né Evrópuandstæðingur. Hef bara engar forsendur til að meta það hvort þjónar okkur betur. �?ó verð ég að viðurkenna eitt. Margir hafa varað við hættunni á því að glata fullveldinu við inngöngu. Stundum finnst mér það helsti kosturinn!

Bjarta framtíð.

Páll Scheving Ingvarsson