Takk fyrir greinina – en ég verð að byrja á því sem skiptir mig mestu:
Í mínum tveimur greinum hef ég aldrei nefnt einn einasta bæjarfulltrúa með nafni. Ég fjallaði um bæjarstjórn sem heild, forgangsröðun hennar, efnahagsstjórn og skort á umræðu.
Ég valdi að nafngreina engan, af virðingu – því gagnrýni mín sneri að kerfi og ákvörðunum, ekki einstaklingum.
Það gerir því töluvert mikið þegar forseti bæjarstjórnar ákveður að svara mér með persónulegri grein, beint á minn einstakling, áður en hann hefur nokkurn tímann haft samband við mig í persónu.
Það er einmitt þetta sem ég hef verið að benda á:
Þögn gagnvart ungu fólki – og svo varnargreinar þegar það hefur loksins tjáð sig.
Ég skrifaði greinarnar tvær:
- „Börnin okkar þurfa meira en dýrt parket og snaga úr Epal“
- „Eyjar í draumi eða dáleiðslu – þögnin í bæjarmálum er orðin hættuleg“
Til að ræða málefnin, ekki mennina. Til að ólík sjónarmið fengju rými. Til að hefja umræðu sem margir hafa talið vanta.
Í stað þess að hringja, bjóða á fund eða spyrja mig út í þær áhyggjur sem ég og fjölmargir fleiri höfum – þá er birt opinber grein með ítarlegri vörn á móti einstaklingi sem hefur einfaldlega bent á kerfislæg vandamál.
Það má kalla það hroka, það má kalla það fjarlægð – en hvernig sem við orðum það þá er þetta ekki leiðin til að hvetja ungt fólk til þátttöku í samfélaginu.
Ég ætla að svara öllum efnisatriðum í grein þinni með tölum og staðreyndum.
Það kemur.
En áður en við förum dýpra í málin er mikilvægt að benda á þetta:
Ég valdi að nafngreina engan.
Þú valdir að persónugera umræðuna.
Það segir margt um stöðuna og fjarðlægðina sem ég hef bent á.
Ég mun halda áfram að skrifa og taka þátt – ekki vegna pólitískra hvata heldur vegna þess að ég er íbúi, faðir og vinnandi maður sem vill sjá skýra forgangsröðun og raunverulegt samtal í bæjarfélaginu okkar.
Ef vilji er til má alltaf ræða þessi mál, manneskja við manneskju. Það er það sem ég hef verið að kalla eftir frá upphafi.
Jóhann Ingi Óskarsson
