Alveg frá því við hjónakornin fluttum í sveitasæluna fyrir ofan hraun fyrir einum sextán árum, höfum við beðið með óþreyju á hverju vori komu sumargestanna, þessara sem yfirgefa okkur á haustin og fljúga suður til hlýrri búsetu en snúa svo aftur þegar vorar hjá okkur.

�?etta eru blessaðir farfuglarnir sem finnst gott að dvelja á hlýrri slóðum yfir vetrartímann, rétt eins og margir Íslendingar sem flytja suður á Kanaríeyjar yfir kaldasta tímann hérlendis.

En svo snúa fuglarnir ævinlega aftur heim til Íslands þegar vorar (rétt eins og þeir sem fara til Kanarí) og skrifara er sagt að það sem reki þá hingað norðureftir sé löngunin til að lifa ástarlífi á norðlægum slóðum og svo það að hér sé ungavænt samfélag, það sem við köllum barnvænt (skrifari veit ekki hvort sú er líka ástæðan fyrir því að Kanarífólk snýr til baka eftir vetrardvöl þar en efar það stórlega).

Undanfarin fimmtán ár hafa sömu tjaldshjónin haldið tryggð við okkur hjónin í Gvendarhúsi og komið á hverju vori til að setja upp sitt heimili eilítið austan við okkur og hafa á hverju sumri komið upp að minnsta kosti einum unga. �?essi ágætu sumarnágrannar okkar hafa gert sig ákaflega heimakomin hjá okkur, lagt undir sig stóran hluta af sólpallinum og litið á þann hluta sem sitt sérstaka einkanáðhús, enda hefur norðurhluti pallsins nánast verið kríthvítur á litinn eftir sumarið. Aftur á móti hafa þau sýnt okkur öðrum íbúum í Gvendarhúsi þá tillitssemi að leyfa okkur að hafa suðurhlutann af pallinum út af fyrir okkur. �?á hafa þau ágætu hjón líka þegið af okkur ýmsar veitingar að sumarlagi og verið þakklát fyrir sem og afkvæmi þeirra.

Nú voru löglega skráðir ábúendur í Gvendarhúsi, skrifari og spúsa hans, vant við látin í golfleik á suðrænum slóðum í vor þegar sumargestirnir komu til sinnar dvalar og líklega liðin vika frá komu sumargestanna þegar þau sneru til baka. �?á þegar mátti sjá að fuglar höfðu komið við á sólpallinum. Aftur á móti höfðu tjaldshjónin góðu ekki hátt um komu sína þetta vorið og varla að við sæjum þeim bregða fyrir meðan þau voru að gera hreiðurstæðið klárt. Um nokkurt skeið efaðist skrifari meira að segja um að þetta væru sömu fuglar og verið höfðu undanfarin ár. Aðalástæða þess var sú að sumarið í fyrra var karlfuglinn illa haldinn af fótahafti sem hann hafði flækt sig í og var orðinn draghaltur í lok sumars. Nú sá skrifari þess engin merki að það fótarmein væri til staðar og átti því allt eins von á að þarna væru komnir nýir ábúendur, líkast til afkomendur gömlu hjónanna.

�?essi grunur styrktist þegar á leið vorið, tjaldurinn, sem kom reglulega við til að gæta að hvort sett hefði verið brauðmeti eða hafragrautur út á blett, kom ekki kunnuglega fyrir sjónir og var ekki haltur. Hafði aftur á móti góða lyst á brauði og hafragraut, svo að ekki sé nú talað um hrísgrjónavellingi með rúsínum. Stuggaði dúfunum, sem líka komu til að njóta sömu veitinga, skörulega frá og flaug ævinlega með eitthvað í gogginum austur eftir til að færa makanum.

En svo leið á sumarið og einn góðan veðurdag voru tveir tjaldar mættir á blettinn með tvo myndarlega unga í för. Og þá fór ekki milli mála að þarna var okkar gamli og góði granni mættur á ný, haltur á öðrum fæti. Skrifari hefur um það lúmskan grun að hjónin hafi að þessu sinni haft hlutverkaskipti, frúin hafi sinnt aðdráttum í búið en karlinn séð um að liggja á eggjum og unga út og bendir til þess að hlutverk kynjanna í tjaldheimum séu ekki jafn rígbundin og forneskjuleg og lengi vel tíðkuðust hjá okkur mannfólkinu.

Nema hvað, nú urðu fagnaðarfundir og sá gamli tók til við að stugga dúfum og öðrum óþurftargestum burtu frá veisluborðinu á blettinum með öllu meiri ákveðni en frúin hafði gert. Svo hélt hann líka áfram sínu nautnalífi, sem verið hafði í hálfan annan áratug, að reyna að kroppa gúmmíið úr þéttilistunum í þvottahúsglugganum.

En það eru fleiri fuglar sem auðga mannlífið fyrir ofan hraun en tjaldarnir. Stelkar eru fjölmennir þar og sjá um að vekja ábúendur snemma morguns með háum hljóðum og ekki beint áheyrilegum. Skrifari fékk sér heyrnartæki fyrir tveimur árum en yfir sumartímann setur hann þau ekki í eyrun fyrr en undir hádegi til að losna við gaggið frá stelkinum sem virðist magnast upp í þeim tækjum meira en önnur hljóð.

Stelkar eru einkar félagslyndir fuglar og samheldnir. Ef vargfugl kemur í nágrennið, eins og hefur orðið algengt hin seinni ár á varptíma, þá taka sig til nokkrir stelkar og ráðast að honum, hætta ekki fyrr en vargurinn snýr aftur vestur á hamar.

En skemmtilegasta dæmið um samstöðu stelkanna sáum við í sumar þegar ungar voru um það bil að skríða úr eggjum hjá mófuglum. �?á gerðist það að allt í einu birtist köttur í heimreiðinni að Gvendarhúsi. Nú eru kettir ekki algeng sjón þar og þeir eru auðvitað engir aufúsugestir á varptíma mófugla. Ekki veit skrifari hvaðan þessi köttur kom, en hitt veit hann að móttökunum þennan vordag mun hann aldrei gleyma. Kötturinn kom gangandi í rólegheitum upp heimtröðina en skyndilega kom aftan að honum heil herdeild. Einir tíu til tólf stelkar komu í skipulagðri fylkingu aftan að honum og um leið flugu sjö til átta fuglar yfir hann og allur þessi hópur gerði kettinum það ljóst með háværu gaggi að hans nærveru væri ekki óskað á svæðinu. �?etta var eins og vel skipulögð árás með landher og flugher og ábúendur í Gvendarhúsi skemmtu sér mætavel yfir þessari uppákomu. Kötturinn lagði niður rófuna og skreiddist lafhræddur inn í öskutunnugeymsluna þar sem hann lét lítið fyrir sér fara fram undir kvöld. �?á læddist hann til síns heima, hvar sem það nú skyldi vera, og hefur ekki sést síðan.

�?ví miður auðnaðist nágrönnum okkar, tjaldhjónunum, ekki að koma upp báðum sínum efnilegu ungum. Annar þeirra hvarf á miðju sumri og skrifari hefur um það grun að þar hafi vargfuglar komið að verki. En einum myndarlegum fugli tókst þeim að koma til manns (eða fugls) eins og þau hafa gert undanfarin ár. Síðan kvöddu þau og fóru í september eins og undanfarin ár (aðeins fyrr en Kanarífólkið) og nú bíðum við þess bara með birgðir af hrísgrjónum og haframjöli að þau mæti aftur á vori komanda. �?ótt við hlökkum ávallt til golfferðanna á vorin þá er líklega tilhlökkunin eftir komu tjaldanna enn meiri.