Það er ekki fyrir alla að gagnrýna sýndarveruleika bæjarfulltrúa. Gagnrýnandi má þá búast við að lenda í sambærilegri meðferð og Helgi Seljan fékk hjá Páli um árið. Pistill Páls heitir „Meinfýsni“ og er einmitt gott dæmi um fullkomna og nokkuð vel útfærða og laumulega meinfýsni.

Gagnrýni mín í greininni snerist um ímyndarþörf bæjarfulltrúa sem sjá má í því hvernig þeir: 

• Láta heimsfrægan listamann leiða sig út í ógöngur með hræðilegu listaverki því þau þora ekki að móðga hann (það er ekki fræðilegur möguleiki á að þau telji verkið hæfa sem minnisvarða fyrir Eldfellið). 

• Stokkið er við hvert einasta tækifæri á kveikjum neistann vagninn til að baða sig í sviðsljósinu. 

• Smala saman öllum bæjarbúum til að spyrja fáránlegrar spurningar til að bæta ímynd bæjarfulltrúa vegna loforða um íbúakosningar. 

Vel útfærð meinfýsni Páls og Írisar

Í grein minni fjallaði ég um niðurstöður menntamálaráðuneytisins um leshraða, tjáningu og nákvæmni þar sem við náðum fínasta árangri, lentum í 8.-12. sæti af 42 sveitarfélögum. Það er eitthvað til að vera ánægður með, en á sama tíma kannski ekkert til að gera mikið úr.

Það vita allir að ef skólinn hefði fengið afburða góða niðurstöðu úr þessari könnun ráðuneytisins þá væru þessir bæjarfulltrúar komnir á vagninn til að fagna óstjórnlega í þeim tilgangi að gera sig áberandi í sviðsljósinu. 

Hin snilldarlega meinfýsni Páls og Írisar er að gera aukaatriði greinarinnar að aðalatriði og gera mikið úr því að ég hafi talað niður árangur kveikjum neistans (sem ég gerði ekki, enda er slíkt stranglega bannað og hugsanlega refsanlegt), rakkað árangurinn niður eins og Páll orðar það. 

Með þessum hætti etja bæjarfulltrúarnir heillri starfsstétt að þeim sem gagnrýnir þau og líka skólastjóragreyi sem álpaðist að líka við færsluna. 

Annað dæmi um ímynd á kostnað þjónustu

Íris notar hugtakið „einbeittur brotavilji“ í þeim sama tilgangi að etja skólasamfélagi gegn mér. 

Fyrir 10 árum síðan fékk barnið mitt, sem þarf fulla umönnun, ekki alla lögbundna skólatíma. Ég gerði athugasemd við það og var boðaður í framhaldinu til bæjarstjóra þar sem ég tók við afsökunarbeiðni og málin rædd og leyst farsællega. 

Þetta vinnulag hefur tekið breytingum með nýjum meirihluta. Í nokkur ár hefur skólinn ekki veitt fötluðum börnum þá lögbundnu tíma sem þau eiga rétt á. Það vantaði um 25% af lögbundnum tímum sem er mjög mikið og er stórt mál sem ætti að taka alvarlega. Erfiðlega gekk hjá okkur að fá leiðréttingu þrátt fyrir fáein símtöl, bréfaskrif, nokkra tölvupósta, loks fundi, svo barið í borðið, þá með færslu á Facebook sem endaði með viðtali við Eyjafréttum.  

Í tvö ár var óskað eftir leiðréttingu, en fyrst og fremst var vonast til þess að bærinn myndi taka málið alvarlega og sjá til þess að næsti árgangur barna með fötlun fái möguleika á fullri skólavist. 

Í dag hefur verið bætt úr að mestu leyti en ekki að öllu leyti. Síðar birtist í fjölmiðlum staðfesting frá bæjaryfirvöldum, þeim sem brutu á réttindum barnsins okkar, hugsanlega með „einbeittum brotavilja“, að málið hafi verið afgreitt. Ekki var haft samband við okkur. 

Þetta er eingöngu dæmi um hvernig þeir bæjarfulltrúar sem hafa hausinn skrúfaðan á með sýndarskrúfum ímyndarinnar taka ekki á erfiðum málum ef hætta er á að ímynd þeirra hljóti skaða. 

Hér áður var bara gengið í málið og það leyst. 

Endum þennan pistil með jákvæðum tóni

Samkvæmt lögbundnu hlutverki sveitarfélags ber því að bjóða fötluðum ungmennum fulla þjónustu til 18 ára aldurs, með þeim hætti að foreldrar þeirra gætu unnið fullan vinnudag. Sú þjónusta (frístund) er nú nýlega loksins virk og er almenn ánægja með fólkið sem því sinnir og leggur sig vel fram. Hér vil ég einnig taka fram að það er almenn ánægja með alla  sem koma að starfi fyrir fötluð börn í Eyjum og ég ber mikla virðingu fyrir þeim og er þakklátur fyrir þeirra starf þó það birtist þeim kannski ekki oft. 

Við sinnum þessum börnum í Hamarsskóla, Barnaskóla, frístund, framhaldsskóla, hjá Heimaey og í félagsmiðstöðinni. Þetta eru margir staðir og fyrir lítið sveitarfélag skilar það sér í sveiflum í fjölda barna og oft erfiðleikum með að manna störf á mörgum stöðum. Það er hlutverk bæjarfulltrúa að taka upp svona mál með opnum huga til að taka stóra ákvörðun í málaflokknum sem bætir þjónustuna og nýtir á sama tíma fjármagnið betur. Þannig myndu starfsmenn bæjarins ekki þurfa að sinna endalausum bútasaumi. 

Þessi bútasaumur lendir á starfsfólki sem þarf að leysa úr erfiðum málum, eins og ég hef rakið hér að ofan. Það er ekki auðvelt né sanngjarnt fyrir starfsfólk að vera sett í slíka stöðu að standa í stappi við foreldra um að veita fötluðum börnum þeirra jafnmarga skólatíma og jafnaldrar þeirra. 

Margrét Rós bæjarfulltrúi, sem er tengd mér fjölskylduböndum, tók þessi mál upp á bæjarstjórnarfundi fyrir nokkru síðan og óskaði eftir því að málin yrðu sérstaklega skoðuð hjá bænum þar sem stóra ákvörðun þarf að taka til að geta hætt bútasaumnum. Tekið var fálega í málið með undantekningum þó. 

Mig langar að kasta fram þeirri hugmynd, fyrst áformað er að flytja bókasafnið upp í íþróttamiðstöð, að nýta það hús undir starfsemi fyrir félagsmiðstöð fyrir alla krakka, barna- og framhaldsskóla fyrir fötluð börn, frístundastarf fatlaðra barna og jafnvel fyrir frístund yngri krakka sem nú er upp í Hamarsskóla. Þá ætti að skoða hvort tiltekin starfsemi Heimaeyjar ætti heima í slíku húsi. Þá væri hægt að fá enn meira rými með því að flytja Sagnheima, sem eru á efri hæðinni, upp á efri hæð Eldheima sem er í dag illa nýtt að mínu mati. Slíkt myndi stórbæta þjónustu bæjarins við fötluð börn og ungmenni. 

Hugmyndum um að breyta húsnæði bókasafnsins í menningarsal ætti að setja niður í skúffu. 

Örvar Guðni Arnarson