Í Vestmannaeyjum er tjaldurinn einn helsti vorboðinn og lætur sjá sig seint í mars eða í byrjun apríl. Þetta er þó breytilegt milli ára og fer eftir veðurlagi. Á mildum vetrum sést hann jafnvel um miðjan mars en í köldum árum getur koma hans dregist fram í apríl.

Nú er hann mættur, eins og sjá mátti í Herjólfsdal í gær. Þar var stór hópur á flötunum og tók duglega til matar síns í kappi við dúfurnar, sem hafa helgað sér Dalinn allt árið. Fór vel á með þeim.

Fyrstu merki um komu tjaldsins fara sjaldnast fram hjá Eyjamönnum. Oft heyrist hvellt og áberandi kall hans áður en fuglinn sjálfur sést. Fljótlega eftir það tekur hann sér stöðu í bænum, gengur um grasflatir og opin svæði og leitar sér fæðu. Skömmu síðar hefst varptíminn og pör velja sér varpsvæði og verja þau af mikilli ákveðni, gjarnan í nálægð við mannabyggð.

Tjaldurinn er þannig orðinn órjúfanlegur hluti af vorinu í Eyjum. Fyrir marga markar fyrsta kall hans skýr tímamót – að veturinn sé á undanhaldi og að vorið sé loksins gengið í garð.

Enn ríkir vetur víðast hvar á landinu og snjór þekur jörð en hér stoppar hann sjaldnast lengi. Sem dæmi má nefna að snjórinn sem féll í nótt er að hverfa og nóg að bíta fyrir mófuglana.