Katrín fékk frjálsar hendur við myndlýsingu bókarinnar:

„Þetta heitir samskiptahönnun og grafísk hönnun, sem flestir þekkja, heyrir undir hana. Er á aðeins breiðara sviði og snýst um að miðla upplýsingum á sjónrænan hátt. Ég lærði í Kolding School of Design í Danmörku og er þetta þriggja ára nám,“ segir Katrín Hersisdóttir um nám sitt. Hún er dóttir Hersis, sonar Sigurgeirs og Katrínar Magnúsdóttur, og Guðnýjar Guðmundsdóttur og hún er 23 ára. Það var hún sem ýtti afa sínum út í að gefa út sína 14. bók, Fyrir afa, nokkrar smásögur.

„Ég hef alltaf haft áhuga á að gera eitthvað skapandi en í MR einbeitti ég mér meira að raungreinum, sem ég hef mjög gaman af. Ákvað samt að prófa þetta eftir stúdentspróf og sé ekki eftir því. Fór þá í lýðháskóla sem kennir hönnun og grafíska hönnun og fannst svo gaman að ég ákvað að fá mér bakkalárgráðu í þessu. Þar lærði ég mikið og kynntist alls konar fólki. Er ekki ákveðin hvað ég ætla að gera en stefni á framhaldsnám,“ segir Katrín en hvernig kom það til að hún ákvað að myndlýsa bók afa síns?

„Það voru þær Saga og Birta, litlu frænkur mínar, sem stungu upp á þessu í matarboði. Ég sló til, fékk afa til að gefa út enn eina bókina sem ég ætlaði að myndlýsa. Nú er bókin komin út og eru myndirnar í henni lokaverkefni mitt frá skólanum sem ég kláraði í vor.“

Flestar eru myndirnar úr Vestmannaeyjum, efni sem Sigurgeir sendi henni og myndir sem hún tók sjálf. „Í myndunum eru m.a. tákn sem lýsa sögunum í staðinn fyrir myndir af persónum. Ég spurði afa hvort hann hefði einhverjar skoðanir á myndavali en hann sagði: – Þú gerir þetta nákvæmlega eins og þú vilt. Þetta er í þínum höndum. Í bókinni eru nokkrar myndir frá ferð okkar afa og ömmu til Rómar fyrr á þessu ári.

Vildi að afi yrði sáttur

Auðvitað hafði hann áhrif, óbeint því ég vildi að hann yrði sáttur. Var einhver partur af manni sem hugsaði, hvað finnst afa? Annars fékk ég algjört frelsi. Gerði reyndar smá mistök sem hann kom auga á, myndin af höfninni og Bjarnarey var spegluð.“

Katrín segir að í sögum afa hennar sé undirliggjandi þema sem speglast í myndunum. „Það er oft minnst á eftirlífið sem tengist trúnni, draugum og óvissunni um hvað gerist eftir dauðann. Þetta var ég með í huga við myndgerðina. Nota m.a. aðferð sem kallast lumenprint sem er aðferð þar sem filma myndanna er framkölluð á útrunninn ljósmyndapappír. Það er ákveðin óvissa með útkomuna sem mér finnst skemmtileg. Framköllunin tekur frá tveimur upp í tíu tíma og myndin er látin liggja úti í sólinni. Ég var heppin að vera í Danmörku en ekki á Íslandi í sólarleysinu í sumar. Í þessu var ákveðið kaos sem mér finnst skemmtilegt að vinna við.“

Í lokaverkefninu batt hún bókina í tveimur eintökum með forsíðu, gaf afa sínum annað og hin var sjálft lokaverkefnið. „Hún fór svo til útgefandans og bókin var sett upp í endanlegt form en ég var búin að leggja línurnar,“ sagði Katrín og bæði mega þau vera ánægð með útkomuna.

Katrín er Eyjakona, var stundum hjá ömmu og afa í Gvendarhúsi á sumrin og vann á vöktum í makríl í Vinnslustöðinni á unga aldri.