Á dögunum var bókin Séra Bragi – ævisaga gefin út; umfangsmikil ævisaga séra Braga Friðrikssonar, fyrsta heiðursborgara Garðabæjar og eins áhrifamesta prests landsins á sinni tíð.  

Ævisaga séra Braga Friðrikssonar er stórbrotin saga brautryðjanda og hugsjónamanns. Hann fæddist við erfiðar aðstæður, gekk í gegnum djúpar raunir en reis upp og hafði mikil áhrif á samtíð sína og framtíð. Hann var prófastur Kjalarnessprófastsdæmis á árunum 1977-1997 og var þar með prófasturinn yfir Vestmannaeyjum. Einnig var hann einn af aðalhvatamönnum á bakvið stofnun Hjálparstofnunar kirkjunnar og kom því mjög að hjálparstarfi í kjölfar eldgossins í Vestmannaeyjum árið 1973.  

Bókin, sem gefin er út af nýstofnuðu félagi, Sögufélagi Garðabæjar, er innblásin og áhrifarík frásögn af manni sem mótaði samfélag sitt og helgaði líf sitt Guði. Ævisagan er ríkulega myndskreytt en 333 myndir prýða síður bókarinnar.  

Maður sem reis úr mótlæti og varð öðrum leiðarljós

Séra Bragi Friðriksson kom víða við á langri ævi. Hann fæddist utan hjónabands árið 1927 og fór milli fósturheimila á Ísafirði, í Mosfellssveit, Miðfirði, á Siglufirði og Akureyri. Hann missti tvö börnin sín, veiktist alvarlega af Akureyrarveikinni og hræddist um líf sitt, en hét Guði á sjúkrabeði sínum að helga líf sitt honum ef hann fengi að lifa.  

Hann útskrifaðist fyrstur íslenskra presta til prestþjónustu meðal Vestur-Íslendinga í Kanada og þjónaði þar frá 1953-1956. Ítarlega er fjallað um tíma hans þar í bókinni. Hann kom síðan heim og var ráðinn fyrsti framkvæmdastjóri Æskulýðsráðs Reykjavíkur þar sem honum var fengið það hlutverk að skipuleggja æskulýðsstarf borgarinnar og þar með þjóðarinnar allrar frá grunni. Hann aðstoðaði önnur sveitarfélög einnig og var ráðunautur í Vestmannaeyjum þegar æskulýðsráð var stofnað þar á þessum árum. Hann lýsir því hvernig það var að koma „drullusjóveikur“ til Vestmannaeyja til að liðsinna Eyjamönnum við að koma upp æskulýðsstarfi. 

„Faðir Garðabæjar“

Séra Bragi flutti síðan í Garðahreppi og varð þar stafnbúi, stofnaði Ungmennafélagið Stjörnuna og kom að stofnun fleiri félaga, var formaður skólanefndar og æskulýðs- og leikvallanefndar, og kom sem slíkur mjög að þróun skóla- og æskulýðsmála í hreppnum. Hann var nefndur „faðir Garðabæjar“ og útnefndur fyrsti heiðursborgari bæjarins árið 2001. Hann var prestur í Garðaprestakalli, sem samanstóð af Garðasókn, Bessastaðasókn og Kálfatjarnarsókn, frá 1966-1997.  

Hann breytti skipan kirkjunnar – margir vildu hann sem biskup

Séra Bragi var á meðal fremstu þjóna kirkjunnar, hann var umbreytingarmaður sem breytti skipulagi hennar með störfum sínum sem prófastur Kjalarnessprófastsdæmis. Öll hans störf miðuðu að því að virkja sem flesta til þátttöku í starfi kirkjunnar. Hann var aðalhvatamaður að stofnun Hjálparstofnunar kirkjunnar og sat á kirkjuþingi um árabil. Margir vildu sjá hann sem biskup, meðal annars Sigurbjörn Einarsson biskup, en séra Bragi vildi það ekki og sagði einfaldlega: „Maður fer ekki frá Garðaprestakalli.“ Ítarlega er fjallað um það og margt annað í bókinni.  

Séra Bragi – ævisaga fæst í verslunum Pennans Eymundsson, Hagkaup Garðabæ, Kirkjuhúsinu, Bókabúð Forlagsins og á www.serabragi.is 

Brot úr bókinni:  

Úr kaflanum “Þjónn kirkjunnar”

Séra Bragi tók sæti í fyrstu stjórn Hjálparstofnunar kirkjunnar árið 1970, en þó ekki sem formaður þar sem Jón Kjartansson, þáverandi þingmaður Framsóknarflokksins, varð fyrsti formaður stofnunarinnar og biskup Íslands var sjálfkjörinn varaformaður hverju sinni. Hjálparstofnunin hóf strax að veita fé til hjálparstarfs, mest í alþjóðlega hjálp, en einnig styrkti hún íslenska bændur sem höfðu orðið fyrir áföllum vegna öskufalls úr Heklu árið 1970. Einnig veitti stofnunin nokkra hjálp innanlands, þar á meðal neyðaraðstoð til fólks sem hafði misst allt sitt í eldsvoða. 

Eldgos hófst í Vestmannaeyjum árið 1973 og tók Hjálparstofnunin strax virkan þátt í hjálparstarfi vegna þess. Tveimur dögum eftir að gosið hófst tók ríkisstjórn Íslands ákvörðun um að Hjálparstofnun kirkjunnar og Rauði kross Íslands tækju á móti framlögum til Vestmannaeyinga frá einstaklingum, félögum og söfnuðum. Neyðin var mikil, en mest skorti húsnæði. Það var því verkefni

Hjálparstofnunarinnar að finna tímabundin úrræði og biðlaði hún til sóknarpresta víðsvegar um landið að beina því til safnaða sinna að hjálpa meðbræðrum sínum og koma þeim í öruggt skjól. Alþingi Íslendinga stofnaði um sama leyti Viðlagasjóð Íslands sem átti m.a. að vinna að sama markmiði og hjálparstofnanir.  

Séra Bragi vann að þessum málum af miklum krafti og nýtti áhrif sín í Garðahreppi og beitti sér fyrir að hús yrðu reist fyrir Vestmannaeyinga þar. Fór svo að sveitarstjórnin úthlutaði lóðum í svonefndu Búðahverfi, eða í Holtsbúð og Ásbúð, hverfum þar sem einbýlishúsabyggð var fyrirhuguð. Fyrstu húsin sem risu á þessu svæði voru tvö einbýlishús, gjafir frá finnsku kirkjunni. Verðmæti þessara húsa nam um 5 milljónum króna árið 1973. 35 finnsk hús risu í Garðahreppi á vegum Viðlagasjóðs, m.a. vegna áhrifa séra Braga í hreppnum, og sams konar hús risu annars staðar á landinu. Séra Bragi kallaði einnig formenn allra félaga í hreppnum á fund með stjórn Hjálparsjóðs Garðakirkju og skipulagði söfnun fyrir Vestmannaeyinga. Hann sá til þess að Garðhreppingar létu sitt ekki eftir liggja. Vestmannaeyjagosið 1973 og hjálparstarfið í kringum það var langstærsta verkefni Hjálparstofnunar kirkjunnar. Annað hjálparstarf hér innanlands var söfnun vegna snjóflóðanna á Neskaupstað í Norðfirði árið 1974.