Í bráðum átta ár hafa samgöngur til Vestmannaeyja í besta falli staðið í stað. Oftast hafa þær þó færst til verri vegar. Flugsamgöngur eru orðnar svo rýrar að varla er hægt að tala um þær lengur. Dýpkun er óviðunandi. Engar hugmyndir eru uppi um breytingar á Landeyjahöfn. Það virðist ekkert í gangi. Tíminn er dýrmætur og hvert ár, hver mánuður og hver dagur sem líður án þess að við tökum raunveruleg skref fram á við er tapað tækifæri fyrir samfélagið.

Árangur í fyrri meirihluta, afsakanir í dag

Þegar Sjálfstæðisflokkurinn leiddi meirihluta bæjarins var stöðugt verið að vinna að nýjum lausnum og samgöngur bættar markvisst, skref fyrir skref. Listinn yfir árangur er langur. Þá reis Landeyjahöfn, nýr Herjólfur kom til sögunnar, dýpkun var unnin af erlendum aðilum á afkastamiklum skipum þegar á þurfti og rekstur Herjólfs var tekinn yfir, með mikilli þjónustuaukningu, til að tryggja forræði okkar með hag Eyjamanna að leiðarljósi. Það var tími framkvæmda, árangurs og vilja til að gera stanslaust betur.

Síðan árið 2018 hefur hins vegar ekkert borið á árangri. H-listinn, sem áður háði baráttu gegn yfirtöku Herjólfs, stóð ekki einu sinni við eigin orð um að skila rekstrinum til ríkisins. Það er sjaldgæft að maður gleðjist yfir því að fólk taki u-beygju frá sínum skoðunum, en í þessu tilfelli er það þó skárra en hitt. Í dag fer því miður meira fyrir afsökunum en árangri.

Að fagna molunum sem hrökkva af borði ríkisins 

Varðandi flugið þá er verið að bjóða okkur örfáar ferðir í stuttan tíma, eins og við séum að þiggja ölmusu. Það er dónaskapur við samfélagið okkar og vart mikið gleðiefni þó eitthvað sé sannarlega skárra en ekkert. Það er fátt eðlilegt við það að fleiri sjúkraflug en áætlunarflug séu til og frá Eyjum á ársgrundvelli. Fyrir aðeins um þremur kjörtímabilum flugu vélar tvisvar á dag meirihluta ársins. Nú hefur flugið nánast lagst af, og enginn sýnilegur vilji til að endurheimta það með þeim hætti sem áður var.

Jarðgöngin sem enginn þorir að leiða

Þegar ný ferja kom til sögunnar opnaðist tækifæri til að horfa til framtíðar og hefja undirbúning að jarðgöngum. Það hefði átt að vera sjálfsagður næsti áfangi. Engu að síður hefur ekki einu sinni tekist að tryggja ríkisframlög til grunnrannsókna. Það er sorgleg staðfesting á stefnuleysi þeirra sem ráða ferðinni.

Sem betur fer hefur einkaframtakið tekið frumkvæðið og gefur okkur von um að verkefnið sé raunhæft. En framtíð Vestmannaeyja á ekki að vera háð því að einstaklingar hoppi inn og bjargi því sem ríkjandi bæjaryfirvöld ná ekki að sinna. Eyjamenn eiga kröfu á skýrri stefnu þeirra sem völdin hafa, markvissri vinnu og raunverulegri framtíðarsýn, og að sú sýn sé opinber.

Tími til að rjúfa þögnina

Samstaða hefur verið, á milli meiri- og minnihluta, í bæjarstjórn um allar bókanir er snúa að samgöngumálum enda hefur ætíð verið mikilvægt að bæjarstjórn standi saman að þessari hagsmunagæslu. Samgöngumál eru ekki einkamál stjórnmálamanna sem leysast með því að vinir ræði þau á lokuðum fundum og þau eiga ekki að ráðast í bakherbergjum. Það á að óttast skoðanaleysi frekar en hugmyndir. Það á að þola gagnrýna umræðu en ekki að skammast í fólki sem þorir að hafa skoðanir. Samgöngumál eru líflína samfélagsins. Þögnin sem hefur ríkt í sjö ár er einfaldlega ekki lengur boðleg.

Þessi grein er mitt framlag til að rjúfa þá þögn. Við eigum ekki að láta kyrrstöðu og ábyrgðarleysi viðgangast. Vestmannaeyjar eiga betra skilið, og það er kominn tími til að fara að vinna eftir raunverulegu plani. Það er kominn tími á að það taki aftur við hér fólk sem þorir að taka pólitíska forystu samfélaginu okkar til heilla.

Margrét Rós Ingólfsdóttir

Bæjarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins