Fyrir skömmu riðu þrjú óveður yfir landið á einni viku og þurftu fjölmargir landsmenn á aðstoð að halda af þeim sökum. En til hverra leitar almenningur á slíkum stundum? Til leikara og skemmtikrafta? Til bíla- og heildsala? Nei, því þegar hætta steðjar að treystir fólk á að björgunarsveitir komi til hjálpar, sem þær og gera.
Nú biðja þessar sömu björgunarsveitir um aðstoð almennings því afla þarf fjár til að halda starfseminni gangandi.

Flugeldasala björgunarsveitanna er langmikilvægasta fjáröflun þeirra og skiptir það sköpum í allri starfseminni hversu vel hún gengur. Þrátt fyrir að allir meðlimir sveitanna séu sjálfboðaliðar er rekstur þeirra dýr. Þjálfa þarf mannskap, kaupa tæki og tól, viðhalda búnaði og svo þarf húsnæði undir allt saman. Til að þessir hlutir séu í lagi vinna sjálfboðaliðar björgunarsveitanna um tólf stundir fyrir hverja eina sem fer í útkall. Mörg af störfum þeirra eru því lítt sýnileg en mikilvæg engu að síður.
Undanfarin ár hafa einkaaðilar í síauknum mæli verið að hasla sér völl í flugeldasölu. Sumum hefur orðið betur ágengt en öðrum en stundum á undarlegum forsendum.

Heyrst hefur af einkaaðilum sem séu með „öflugri” flugelda en fáist hjá björgunarsveitum en sé svo er um ólöglega vöru að ræða því björgunarsveitir selja eins kröftuga flugelda og lög leyfa. Einnig hafa ýmsir söluaðilar gefið sig út fyrir að vera með betra verð en þegar grannt er skoðað standast slíkar fullyrðingar ekki. Sumir ganga jafnvel svo langt að „dulbúa” sölustaði sína svo þeir minni sem mest á flugeldamarkaði björgunarsveita.

Björgunarsveitir landsins eru sameiginlegt átak ótalmargra, sjálfboðaliðanna, atvinnulífsins sem sýnir mikinn skilning á fjarveru þeirra frá vinnu, hins opinbera sem fellir niður gjöld af björgunarbúnaði, styrktaraðila félagsins og sveitanna og ekki síst almennings, sem sýnir í verki um hver áramót að hann kann að meta starfið sem björgunarsveitirnar sinna.

Með ósk um slysalaus áramót.
Höfundur er upplýsinga- og kynningafulltrúi Slysavarnafélagsins Landsbjargar