Þegar ég var ungur fór ég að vinna hjá bróður tengdaföður míns, Sigurjóni í Letri. Letur var þekkt sem undergrpund bókaútgáfa og fjöldi þekktra rithöfunda hófu ferilinn þar. Letur var líka offset fjölritunarstofa og þar voru bækurnar unnar. Starfsmenn voru nokkrir, þar á meðal öðlingurinn hann Leifur. Leifur var ekkill og hafði aldrei gifst eftir konumissinn. Árin í Letri voru mörg, þar átti ég alltaf athvarf þó ég væri í námi eða að vinna að einhverjum ævintýrum sem mörg hver lifa en önnur hurfu í gleymskunnar dá. Leifur hafði alltaf unnið í prentsmiðjum og var einn fyrsti menntaði prentsmiður landsins. Hann var haf fróðleiks um prentun og kenndi mér allt sem hann kunni. Sú reynsla hefur ávallt verið mér góður fylgifiskur í gegnum tíðina.

Vinátta okkar Leifs óx með árunum, hann kallaði mig alltaf soninn sem hann aldrei eignaðist en hann átti engin börn. Þessi skemmtilegi og fróði maður átti þó einn skæðan óvin. Hann var með geðrænan sjúkdóm sem kallast þunglyndi. Stundum var hann frá svo vikum skipti, lá einn heima hjá sér með dregið fyrir alla glugga.

Fyrir nokkrum vikum síðan skrifaði ég grein þar sem ég skorðaði á fólk að benda á drífandi fólk sem það treysti til að leiða samfélagið Vestmannaeyjar næstu fjögur árin því til heilla. Við stöndum á miklum krossgötum núna, mesta atvinnuuppbygging sem sést hefur er handan við hornið. Ég svaraði eigin kalli og bar hvatningarorð á fólk sem ég hafði trú á og viti menn, það virkaði ljómandi í einhverjum tilfellum.

Einn flokkur bauð upp á prófkjör sem heppnaðist með eindæmum vel. Aldrei hafa fleiri tekið þátt í prófkjöri í eyjum. Eyjamenn vita hverjir búa yfir þeim krafti sem á þarf að halda og það sést svo um munar á lista Sjálfstæðisflokksins fyrir komandi kosningar. Þetta held ég að kosningarnar 16. maí muni endurspegla.

Næst stærsti flokkur landsins í dag er Miðflokkurinn, en sá flokkur leitar í náfaðm MAGA liða í Bandaríkjunum um bellibrögð til að halda athygli kjósenda í stefnuleysi sínu. Allt er dregið og fyllt efasemdum til að ná athygli fólks og skiptir innihaldið litlu máli, að ná athygli fólks með innihaldslitlum skrifum og ræðum er allt sem þarf.

Gott dæmi um þetta er grein oddvita Miðflokksins í Vestmannaeyjum um að láta hætta við Borgarlínu og nota peninginn í að moka sandi í Landeyjahöfn. Borgarlína er að mestu leiti greidd af sveitarfélögum á höfuðborgarsvæðinu. Yrði gaman að fylgjast með áhuga þeirra á að sjúga sand í Landeyjum. Langsótt ekki satt. Oddvitinn væntanlega kominn í andlegan karllegg frá Sigmundi Davíð.

Næstur á lista er Sæunn Magnúsdóttir. Hún grætur listaverk Ólafs Elíassonar og sakar verðandi fyrrverandi bæjarstjórn um að eftirláta komandi bæjarstjórn að fjármagna pakkann. Það eru liðin fjögur ár síðan þessi ákvörðun var tekin og ætti því ekki að koma neinum á óvart. List kostar peninga. Listaverk vaxa ekki á trjánum. Þau kosta. Er þessi flokkur ekki með neina stefnu eða snýst þetta bara um að komast í nefndir og ráð, geta troðið snúðunum í andlitið í heilu lagi eins og Össur orðaði svo ágætlega í upphafi hrunsins fyrir ekki svo mörgum árum síðan. Hver er stefna Miðflokksins í Vestmannaeyjum í aðkallandi verkefnum ört vaxandi samfélags? Hver er stefna Miðflokksins í eyjum í útlendingamálum?

Öll helstu fyrirtæki eyjanna eru borin uppi af erlendu starfsfólki. Á að vísa þeim úr landi á Trumpvísu? Hvað á að gera til að aðstoða börn erlendra íbúa eyjanna? Þau þurfa aukinn stuðning til að geta lært ástkæra ylhýra. Hver er stefna ykkar þar? Sér flokkurinn fyrir sér einhverja aðra lausn í samgöngumálum en að láta hætta við Borgarlínu? Er stefnan kannski bara sú að vera fúl á móti.

Aftur að vini mínum Leifi. Það varð hefð hjá okkur að ég færi með hann fyrir jólin í Blómaval og þaðan í Fossvogskirkjugarð þar sem hann skreytti leiði móður sinnar og eiginkonu. Þá hófust jólin hjá Leifi blessuðum. Eitt skiptið hafði Leifur ekki sést svo vikum skipti á vinnustaðnum. Ég fór heim til hans og spurði hvort við ættum ekki að drífa í að skreyta leiðin. Dauf rödd Leifs skalf þegar hann sagði mér að hann treysti sér ekki til þess. Ég gaf mig ekki og að lokum lét Leifur undan og gekk þungum skrefum og settist inn í bílinn. Leiðin lá í Blómaval þar sem greinar voru keyptar og lagt af stað í Fossvoginn. Ferðin gekk svona þokkalega en auðséð að ekki voru rauð jól framundan það hafði snjóað hressilega. Nokkrir metrar og bíllinn sat pikkfastur í snjónum. Lúinn fór Leifur út og byrjaði að ýta bílnum. Þetta tók sinn tíma en allt leystist þetta að lokum.

Að skreytingum loknum lá leiðin aftur heim til Leifs sem bauð mér inn í kaffi og það kjaftaði á honum hver tuska. Auðséð að erfiðið við að ýta bílnum hafði hresst hann við. Langt spjall framundan og nú snerist það um þunglyndið. Hefur þú alltaf verið svona minn kæri spurði ég. Löng þögn. Nei. Þetta byrjaði þegar síðari heimstyrjöldinni lauk. Ég hef engum sagt þetta Alli en þannig er að ég var Nasisti og mjög áberandi sem slíkur. Þegar ég las allt um þær hörmungar sem Nasistar höfðu lagt á heiminn, þegar ég sá myndir af því sem fram fór í útrýmingarbúðunum byrjaði þetta. Ég gekk ávallt niðurlútur um götur bæjarins árum saman eftir þetta. Skömmin var svo mikil og síðan hef ég ekki losnað undan þessu böli.

Það hefur sjaldan verið góður vegvísir í lífinu að spræna utan í almættið. Þingmaður Miðflokksins í eyjum hefur oftar en ekki verið staðinn að slíkri migu. Hann grét sáran yfir því fyrr á árinu að þurfa að sinna þingstörfum á sunnudegi, slíkt væri ekki bjóðandi kristnum mönnum, maður sem býr í einni stærstu verstöð landsins þar sem það heyrir til undantekninga að fólk þurfi ekki að vinna á hvíldardeginum svokallaða. „Það er kristinn siður að taka hvíldardaginn heilagan“ voru orð þingmannsins. Hvað næst? Vill hann kannski að við sem NATO þjóð leggjum Trumpnum lið í Hormuz sundi. Spurningin verður væntanlega hvort við eigum að senda Þór eða Freyju.

Drottinn allsherjar hjá Miðflokknum, Donald Trump sem er ekki bara að leggja efnahag eigin lands í rúst heldur alls heimsins, birtir tölvugerðar myndir af sjálfum sér sem Kristi og setur ofan í við páfann, friðarhöfðinginn sem þingmaðurinn Karl Gauti vildi að fengi friðarverðlaun Nóbels og yrði boðið í opinbera heimsókn til landsins.

Jón Helgason orti:

Ef allt þetta fólk fær í gullsölum himnanna gist,

Sem gerir sér mat við að nugga sér utan í Krist,

Þá hýtur sú spurning að vakna hvort mikils sé misst,

Ef maður að síðustu endar í annari vist.

Þessum orðum mínum fylgir mikil umhyggja. Ég vona nefnilega að þegar Miðflokksmenn komast til vits og ára og þeir líta til baka um farinn veg komi þeir heilir út úr martröðinni en verði ekki þunglyndissjúklingar.

Alfreð Alfreðsson