Eyjamaðurinn Jón Einarsson heldur úti bráðskemmtilegri Fésbókarsíðu þar sem hann segir frá ferðalögum og öðru sem á daga hans drífur. Hér lítur hann til uppeldisáranna í Vestmannaeyjum og lætur myndir sem hann fann á netinu fylgja með. Gefum Jóni orðið:

Ég ólst upp í austurbæ Vestmannaeyja á þeim tíma þegar krakkar voru mest úti allan daginn. Heimilið mitt var á Landagötu 11. Fyrir neðan Landagötuna var Urðarvegur og þar fyrir neðan Bakkastígur. Á túninu milli Urðarvegar og Bakkastígs safnaðist hópur af strákum úr hverfinu nánast á hverjum degi. Þar var okkar leiksvæði.

Við spiluðum fótbolta og stofnuðum lið sem við kölluðum Urðarketti. Það þurfti ekki mikið til. Bolti og nokkrir strákar dugðu vel og stundum voru bara steinar notaðir sem mörk.

Við reyndum líka fyrir okkur í lyftingum og notuðum netasteina í stað lyftingalóða. Guðmundur Gunnar Erlingsson stjórnaði lyftingunum og menn reyndu að sýna hvað í þeim bjó.

Þarna komu saman margir Eyjapeyjar. Ég man til dæmis eftir Má Friðþjófssyni, Reyni Ingólfssyni, Sigurjóni Júlíussyni frá Skjaldbreið, Viðari Ólafssyni frá Hjálmholti og okkur bræðrunum frá Stórulöndum. Það voru auðvitað miklu fleiri strákar þarna í kring og ég man ekki nöfnin á þeim öllum í dag.

Eitt af leiksvæðunum í hverfinu hét Pétó. Stundum þurftum við líka að hafa hraðar fætur. Gústaf Guðmundsson og Guðmundur Guðmundsson bjuggu á efstu hæðinni á Stórulöndunum, sem var þríbýli. Þeir skutu úr loftriffli og það var eins og að lenda í árás. Við peyjarnir tókum þá sprett og reyndum að forða okkur.

Við hittumst líka í krónum, sem voru veiðarfærahús við gamla slippinn, og þar æfðum við okkur stundum í bardaga. Þegar leið að áramótum fórum við að safna í brennur og drógum kerrur um bæinn til að safna því sem hægt var að brenna.

Stundum fóru Urðarkettirnir vestur í bæ til að spila við strákana í Lautinni við Brimhóla, þar sem sundlaugin er í dag. Fyrir okkur í austurbænum var það eins og að fara í annan heim, þó þetta væri allt á Heimaey. Fyrir strák á þessum aldri var eyjan sjálf eins og alheimurinn.

Svo voru líka hverfastríðin á Vesturvegi, þar sem ÁTVR er í dag. Svona man ég eftir því að hafa alist upp í austurbæ Vestmannaeyja á þessum árum. Þið sem þarna voruð vitið hvað ég er að tala um.