Meirihluti bæjarstjórnar Vestmannaeyja hefur árum saman lýst yfir eigin ágæti í hagsmunagæslu. Af einhverri ástæðu hefur minnihlutinn tekið undir. Raunveruleikinn segir aðra sögu. Þá vaknar einföld spurning: Hvaða hagsmuni er í raun verið að verja?
Myndir og yfirlýsingar um fundi með ráðherrum og „árangur“ í samgöngumálum eru ekkert annað en innantómt hjal. Raunveruleikinn er annar. Öll stór mál eru í óreiðu. Viðbrögð eru óáreiðanleg og virðast frekar ráðast af þrýstingi bæjarbúa en markvissri stefnu.
Ástand Landeyjahafnar er sérstaklega alvarlegt. Þar hefur skort festu og eftirfylgni gagnvart ríkinu þegar tækifæri gafst til úrbóta. Aðaláhersla virðist vera á gagnrýni og leit að einhverjum til að kenna um. Engar kröfur. Engar lausnir. Engin niðurstaða. Engin framtíðasýn. Bara sama kveinið ár eftir ár. Landeyjahöfn er þjóðvegur okkar Eyjamanna. Enginn myndi sætta sig við að Miklabraut væri mokuð til hálfs og svo hætt ef fjármagn hefði verið vanáætlað. Það yrði ekki liðið. Einmitt þannig er staðan í Landeyjahöfn þegar dýpkun er ekki sinnt af fullri alvöru.
Herjólfur hefur bilað án þess að viðunandi varalausn sé til staðar. Gripið hefur verið til bráðabirgðalausna sem hafa áhrif langt út fyrir Eyjar. Þetta er ekki langtímalausn. Þetta er plástur. Þetta eru smáskammta lækningar. Gullið tækifæri til að selja gamla Herjólf og kaupa varaskip var látið renna úr greipum vegna aðgerðaleysis.
Flugsamgöngur hafa verið í óvissu árum saman. Í stað þess að byggja upp fyrirsjáanlegt og áreiðanlegt kerfi er brugðist við eftir á, oft með auknum kostnaði fyrir ríkið og óþarfa óvissu fyrir íbúa. Þetta er ekki skilvirk stjórnsýsla heldur viðbragðsstjórnun.
Þá blasir við annað stórt hagsmunamál sem hefur setið á hakanum uppbygging stórskipahafnar í Eyjum. Slík framkvæmd er lykilatriði fyrir framtíð atvinnulífs og samkeppnishæfni svæðisins. En til að hún verði að veruleika þarf markvissan undirbúning og skýra kröfugerð gagnvart ríkinu. Það gerist ekki af sjálfu sér. Hvað hefur gerst í þessu máli?
Staða hjúkrunarheimilis í Eyjum er einnig áhyggjuefni. Í því eins og öðru hefur núverandi bæjarstjórn vísað ábyrgðinni frá sér með þeim rökum að ríkið eigi að sjá um slíka uppbyggingu. Það er einföldun sem stenst ekki. Þetta er afsökun fyrir aðgerðarleysi. Staðreyndin er sú að til að fá fjármagn frá ríkinu þarf sveitarfélagið sjálft að hefja undirbúning. Tryggja þarf lóð, vinna að hönnun og setja fram raunhæfa framkvæmdaráætlun. Án þess gerist einfaldlega ekkert. Að bíða eftir ríkinu er ekki hagsmunagæsla. Það er aðgerðaleysi.
Það sem vantar er skýr stefna, markvissar kröfur og raunveruleg eftirfylgni. Það vantar nýtt fólk. Fólk sem leggur fram lausnir. Fólk sem berst. Fólk sem þorir. Það dugar ekki að benda á vandann. Það þarf að leggja fram lausnir og krefjast þess að þeim sé fylgt eftir.
Niðurstaða aðgerðaleysis er sú að mörg af stærstu hagsmunamálum Vestmannaeyja hafa safnast upp. Verkefni sem hefðu átt að vinnast markvisst yfir lengri tíma standa nú öll eftir á sama stað. Því er staðan orðin sú að erfitt er að ætlast til þess að ríkið leysi allt í einu og greiði tugi milljarða í einu átaki einfaldlega vegna þess að hagsmunagæslan hefur ekki verið nægileg. Hún hefur brugðist
Nú tekur við ný bæjarstjórn. Fyrir Miðflokkinn er það skýrt að þessi mál þurfa að komast í farveg án frekari tafar með undirbúningi, skýrum kröfum og raunverulegri eftirfylgni. Það er verkefnið framundan.
Hagsmunagæsla snýst ekki um orð. Hún snýst ekki um myndir á Facebook. Hún snýst um lausnir. „Selfies“ eru ekki hagsmunagæsla.
Jóhann Ingi Óskarsson
Höfundur er frambjóðandi Miðflokksins í Vestmannaeyjum.