Áfram er vitnað í grein Árna Árnasonar, símritara, þar sem hann bregður upp áhugaverðri mynd af lífi þurrabúðarfólks í Vestmannaeyjum um 1900. Viðmælandinn býr við kröpp kjör en er þó bjartsýnn á framtíð Eyjanna.

„Það lagast, ungi maður, og það eftir nokkur ár. Trúðu mér, að koma mun sú tíð að eyjan okkar verður rík aftur og forðabúr landsins hvað afla snertir. Gömlu góðu áraskipin okkar munu brátt hverfa, en stærri og öruggari fiskibátar koma til sögunnar, knúnir áfram af hinni nýju orku sem óðfluga breiðist út í útlöndunum.

Hér mun rísa upp menntað og velmegandi fólk, sem verður landi sínu til sóma. Þá vildi ég mega lifa og vera ungur maður í broddi fylkingar viðreisnarmanna. Jæja, vinur sæll, nú skulum við fá okkur molasopa og skála fyrir framtíð Eyjanna.

Þær eru yndisfagurt framtíðarland og Eyjaskeggjar harðfrískt dugnaðarfólk, menntaþyrst og iðjusamt. Hinar komandi kynslóðir munu taka við starfi þessara framfaramanna, viðhalda því og endurbæta eftir því sem þróun og tækni skapast og berst hingað til Eyja. Það gerir hún ábyggilega og Eyjamenn munu þá fljótir að átta sig og ávaxta þannig pund forfeðra sinna:

„Þroskaglæður Eyjaarfs
öðrum gæði tryggja.
Gegnum æðar orku og starfs
allir þræðir liggja. …“

Jæja, vinur sæll, hér er nú kaffisopinn kominn á borðið, nýlagaður. Gjörðu svo vel. Kristín mín býr til gott kaffi, ljómandi gott. Hún er snillingur í því, eins og öllu öðru, blessuð konan mín.“

Þessi framsýni þurrabúðarmaður varð sannspár um framfarir í Eyjum.

Skömmu eftir þetta fór að ljóma ljós af nýjum degi, til dæmis í húsabyggingum. Eftir vertíðina 1900–1901 voru byggð hin nýju og, á mælikvarða þess tíma, stóru tómthús. Þau höfðu 400 ferfaðma lóð, sem gaf ágætt rými fyrir stóra kartöflugarða og þerrireit, auk nokkurs túnbletts.

Skömmu síðar losnuðu menn úr viðjum einokunarverslunarinnar þegar innanhéraðskaupmenn brutu fyrstu hlekki þeirrar sterku og aldagömlu haftakeðju. Hin nýja orka, sem spá þurrabúðarmannsins nefndi, barst hingað skömmu síðar og olli stórstígum framförum á sviði fiskveiða, svo velmegun manna jókst með ári hverju.

Þótt um tómthúsmenn væri að ræða urðu þeir margir og vel flestir meira en sjálfbjarga; eignuðust báta eða hluti í þeim og byggðu sér góð og björt hýbýli, eingöngu úr timbri og járni, með hlaðinni og steinlímdri grjóthleðslu að undirstöðu. Það voru stór framfaraspor.

Greinin birtist í Bliki.