Það er sem betur fer sjaldgæft að sjá jafn meinfýsin og ómerkileg skrif og birtust hér í Eyjafréttum í fyrradag.

Látum nú vera eitthvert illskiljanlegt og þokukennt stagl um listaverk Ólafs Elíassonar – það er þegar greinarhöfundur fer að tala um skólastarfið í Vestmannaeyjum sem hann gengur algerlega fram af manni.

Hann segist ekki ætla að gagnrýna verkefnið Kveikjum neistann – ‘’enda veit ég ekkert um það’’, segir hann  – en notar síðan lungann úr greininni til að rakka niður þetta verkefni sem unnið hefur verið af miklum metnaði í samstarfi skólafólks,  foreldra og nemenda í Vestmannaeyjum. Árangurinn hefur vakið landsathygli, verkefnið hlaut sérstök verðlaun á Degi íslenskrar tungu og er orðið fyrirmynd fyrir aðra grunnskóla á Íslandi.

Samt telur geinarhöfundur sig þess umkominn að rakka þetta starf niður – jafnvel þótt hann viðurkenni að hann viti ekkert um það. Þvílík rökfesta!

Og það kemur strax í ljós að hann hefur rétt fyrir sér að einu leyti: hann veit einmitt ekkert. Til þess að níða niður Neistann notar hann tölfræði frá menntamálaráðuneytinu sem snýst um allt annað en það sem Neistinn er að gera. Tölfræðin frá ráðuneytinu snýst um leshraða en lestrarhlutinn af Neistanum snýst um lesskilning – að geta lesið sér til gagns, skilja það sem maður les. Þú mælir ekki skilning með skeiðklukku. Einnig má geta þess að enginn þeirra nemenda sem eru innan Neistaverkefnisins hér í Eyjum tók þetta hraðlestrarpróf sem greinarhöfundur notar til að tala verkefnið niður.

Þar fyrir utan snýst  Neistinn um heildstæða breytingu  á skóladeginum; m.a.  hreyfingu á hverjum degi, ástríðutíma, félagsfærni og margt annað.  Á öllum þessum sviðum hefur náðst undraverður og mælanlegur  árangur sem umræddur greinarhöfundur ætti kannski að kynna sér áður en hann skrifar meira undir formerkjunum ‘’enda veit ég ekkert um það’’.

Það eina sem yfirskyggir vanþekkinguna og skilningsleysið í þessari grein er meinfýsnin. Skólafólkið okkar í Eyjum, foreldrar og nemendur eiga allt annað og betra skilið fyrir þetta árangursríka og metnaðarfulla verkefni en fáfræði og illkvittni af þessu tagi.

Það vakti svo sérstaka athygli mína að einn fárra sem ‘’líkar’’ við þessa níðgrein um skólastarfið í Eyjum er einn af skólastjórunum í bænum.

Smekklegt.

Páll Magnússon