Óskar á Leó VE var aflakóngur í Vestmannaeyjum þrjár vertíðir: árið 1965 með 1.050 tonn, 1966 með 763 tonn og 1970 með 1.281 tonn. Keppti hann þá við Hilmar Rósmundsson á Sæbjörgu VE, sem var aflakóngur árin 1967, 1968 og 1969, þegar hann fiskaði 1.654 tonn á vertíðinni, sem var met.

Sigurjón Óskarsson, sonur hans, gerði enn betur á Þórunni Sveinsdóttur VE og var aflakóngur árið 1973 og frá 1975 til 1982, alls níu sinnum.

Aflakóngurinn fékk farandgrip, silfurskipið, við athöfn á sjómannadeginum. Árið 1965 urðu verðlaunin tvenn: sæmdarheitið aflakóngur fyrir mesta afla á vertíð og fiskikóngur fyrir verðmætasta aflann það árið, sem náði til allra skipa og fisktegunda.

Ingólfsstöngin, sem veitt var fiskikóngi, var gefin af hjónunum Sigríður Sigurðardóttir og Ingólfur Theódórsson. Með tilkomu kvótakerfisins breyttust allar forsendur verulega og var verðlaunaveitingum hætt árið 1990.

Óskar var fiskikóngur þrisvar sinnum, á árunum 1965, 1966 og 1970. Sigurjón var fiskikóngur árið 1973, frá 1975 til 1982 og einnig 1988 og 1989, alls ellefu sinnum.

Meðal þekktra skipstjóra sem þeir kepptu við voru Sigurður Georgsson, Guðmundur Ingi Guðmundsson, Hörður Jónsson, Guðjón Pálsson, Jón Valgarð Guðjónsson, Eyjólfur Pétursson, Gunnar Jónsson og Daníel W. F. Traustason.

Hér með lýkur upprifjun á sögu Þóru Sigurjópnsdóttur og Óskars Matthíassonar og fjölskyldu sem birtist í Sjómannadagsblaði Vestmannaeyja 2021.