Þegar ég var lítill peyji í grunnskóla voru flestir ágætis vinir eða kunningjar. Við lékum okkur saman og lífið var alveg ágætt, samt var alltaf ákveðin spenna í loftinu. Það voru nefnilega ekki allir jafnir fyrir reglum skólalóðarinnar. Pínulítill hópur krakka stjórnaði öllu, þetta gerðu þau með því að öskra, hóta og lemja. Ef einhver skar sig úr eða var ekki eins og hópurinn veittust þessi börn að þeim og í skjóli ógnar og ofbeldis viðgekkst þetta.

Við sem vorum ekki nógu sterk tókum jafnvel þátt í ofbeldinu til að sleppa sjálf við það. Sem barn hélt ég að þetta myndi hætta þegar við yrðum „stór“, en nei viti menn, þau sem lögðu aðra í einelti, öskruðu og lömdu þroskuðust ekki upp úr hegðuninni.

Ég taldi mig hafa þroskast mikið og hélt að ég væri laus undan þessu liði, en mér til undrunar er svo ekki. Ég hef verið meðvirkur og leyft þessu ofbeldisfólki að komast upp með allt of mikið gagnvart mér og öðrum. Ég hef meira að segja gerst sekur um að taka þátt í þessum sóðaskap.

Núna í ár eru fimm ár síðan ég ákvað, í samráði við og með aðstoð fjölskyldu minnar, að fara í meðferð við áfengisfíkn. Ég fór inn á Vog og eftir Vog hef ég stundað 12 spora-fundi. Á þeim tíma hef ég lært gífurlega margt og það hefur nýst mér vel. Samt hélt ég áfram að rækta ákveðna bresti. Ég hafði nefnilega gífurlega gaman af því að rífast við og reita ákveðna hópa til reiði. Þetta gerði ég oft á Facebook og naut þess jafnvel. Ég sagði nánast hvað sem er til að gera þessa hópa reiða og fannst það sjálfsagt.

Eftir að ég ákvað að fara út í bæjarpólitík hef ég lært eitt og annað. Ég hef fengið að kynnast gífurlega góðu fólki með háleit markmið, heimsækja ýmsar stofnanir bæjarins og taka þátt í að móta stefnu félags fólks sem langar að gera bæinn okkar betri. Ég hef líka lært að ef maður spyr ákveðna mótherja spurninga sem erfitt eða óþægilegt er að svara eru sumir tilbúnir að segja eitt og annað og jafnvel taka hluti úr samhengi til að reyna að sverta mann.

Ég segi eins og mamma sagði stundum þegar ég hafði gert eitthvert asnastrik sem krakki: „Ég er ekki reið, ég er vonsvikin.“ Ég hélt að þeir sem ég hef verið að reyna að ræða við hefðu metnað til að fara ekki í manninn heldur taka samtalið. Það var rangt af mér að halda það.

Ég ætla ekki að hætta að spyrja erfiðra spurninga en ég ætla að vanda mig betur. Ég ætla að halda áfram að styðja við viðkvæma hópa sem verið er að herja á, með leiðsögn frá þeim sjálfum og ég ætla ekki að leyfa litla ofbeldishópnum af skólalóðinni að hafa áhrif á mig.

Þau eru nefnilega fá en við mörg.

Ágúst Erling Kristjánsson
6. sæti á Eyjalistanum.