Í þessari grein ætla ég að gera grein fyrir persónulegri upplifun minni á að vera öryrki í Vestmannaeyjum. Það getur reynst erfitt fyrir heilbrigðan einstakling að finna sér atvinnu í Eyjum en að leita sér að vinnu þegar maður er öryrki er mjög erfitt.

Ég er öryrki og ég má bara vinna hálfan daginn, ég hef nýtt mér aðstoð Vinnumálastofnunar og fengið atvinnu með stuðning. Undanfarið ár hef ég sleppt því vegna þess að flest fyrirtæki hér í Eyjum bjóða ekki upp á það.

Eftir þá ákvörðun tjáði ég Vinnumálastofnun það og fékk því miður ekki frekari aðstoð og sit núna uppi með enga atvinnu þar sem fæstir ráða inn einstakling hálfan daginn. Hér tel ég tækifæri til úrbóta með því að þrýsta enn harðar á ríkið að Vinnumálastofnun fái starfsmann sem yrði staðsettur í Vestmannaeyjum. Þar eykst þjónusta til dæmis við öryrkja og aðra atvinnulausa í samfélaginu okkar. Samtal verður skilvirkara og boðleiðir styttri.

Römpum upp Eyjuna!

Annað málefni sem ég vil vekja athygli á eru ramparnir í Eyjum. Það eru nokkrir hópar hér í Eyjum sem nota rampana t.d. foreldrar sem nota barnavagna, eldri borgarar, öryrkjar og fatlaðir einstaklingar. Hér er ég að beina spjótum mínum að römpum við gangstéttir. Það má gera betur að laga þá rampa hér í Eyjum svo fólk eins og ég geti nýtt mér þá. Það var með framtaki Haralds Inga að verslanir fengu rampa. Hvað myndi gerast ef einstaklingur í hjólastól skyldi allt í einu að þurfa að fara upp á gangstétt? Hvað gerist þá? Hér eru tækifæri til að gera betur fyrir öll sem verða að nýta sér rampa!

Bergþóra Sigurðardóttir

Höfundur skipar 12.sæti á lista Eyjalistans.