Það var mikil spenna í loftinu þegar ég gekk inn í leikhúsið á miðvikudaginn sl. til að sjá sýninguna Á þjóðhátíð ég fer. Í kynningunni stóð að hér væri um að ræða leiksýningu aldarinnar með Gleðisprengjunum. Ég vissi ekki alveg hverju ég átti von á, en hafði þó séð Gleðisprengjurnar koma fram á Brothers Brewery fyrir nokkru og þeir tónleikar fóru fram úr mínum björtustu vonum.

Þegar ég settist svo í fullan salinn var eitthvað í loftinu. Ég fann það sterkt að það sem framundan væri í salnum, væri eitthvað einstakt. Prúðbúnir gestir og sviðið skreytt eins og Herjólfsdalur. Svo gengu listamennirnir á svið og um leið fylltist allur salurinn af kærleika og gleði.

Listafólkið sem steig á svið er fólkið sem annarsstaðar fær ekki alltaf sviðið. Fólk sem samfélagið setur stundum í horn, kerfi og flokka. En þarna á sviðinu voru þau ekki „þjónustuþegar“ né „mál“, heldur listafólk, leikarar og söngvarar. Af stað fór leiksýning aldarinnar og salur fullur af brosi og gleði.

Sungin voru hvert þjóðhátíðarlagið á fætur öðru með stórskemmtilegu tvisti leikritsins þess sem leitar mest í þennan víðfræga hamborgara í veitingatjaldinu. Ég get reyndar vottað fyrir það að hann er á þessari stundu, í pollagalla í Herjólfsdal, besti hamborgari í heimi. Það kemst ekkert nálægt því.  Það sama á við um þessa sýningu, það kemst ekkert nálægt henni. Á meðan þau sungu og léku við hvern sinn fingur þá bæði fylltist hjartað mitt af kærleik og á sama tíma fylltist ég stolti.

Ég hef áður sagt það við hvern sem vill heyra að samfélagið hér í Eyjum gefur öllum pláss og aldrei af því það þarf að passa í kassa, heldur af því að í einlægni stendur samfélagið sem einn og tekur utan um alla. Þessi sýning var vitni um það hvernig samfélagið í Vestmannaeyjum er innbyggt. Það er ekki bara þessi sýning, það er allt. Viðmótið, framkoman og stuðningurinn við þörfina að tilheyra. Þessi sýning var svo miklu meira en bara sýning.

Gleðisprengjurnar urðu ekki í til í einhverju tómi, þær urðu til af því að það var fólk sem tók af skarið og bjó til rými í deginum sínum til að búa til upplifun og ævintýri. Starfsfólkið á Heimaey á hrós skilið. Ekki bara fyrir skipulag eða utanumhald, heldur fyrir að skapa umhverfi þar sem fólk fær að blómstra. Það er nefnilega ekkert sjálfgefið. Það þarf bæði visku og kærleika til að byggja slíkt starf upp til lengri tíma og það þarf líka samfélag til.

Ég gekk út úr leikhúsinu með stútfullt hjarta og þá tilfinningu að við þurfum meira af svona. Við þurfum meira af grímulausri einlægni og meira af Gleðisprengjunum. Við þurfum öll að vera meira eins og Gleðisprengjurnar.

Það sat eiginlega bara ein spurning eftir þegar ljósin kviknuðu í salnum.

Hvenær fáum við aftur að sjá Gleðisprengjurnar á sviði?

Árni Grétar leikstjóri og leikararnir Guðmundur Ásgeir Grétarsson, Stefán Róbertsson, Þórhallur Þórarinsson, Daníel Smári, Dæja, Júlíana Silfá, Guðni Davíð, Þóra Magnúsdóttir, Aníta Einarsdóttir, Alfreð Geirsson, Katrín Helena, Anton Sigurðsson, Róbert Agnar Guðnason, Óli Jónsson, Birgir Reimar.

Tónlistarkennararnir Birgir Nielsen og Jarl Sigurgeirsson.

Þóranna Halldórsdóttir, María Erna Jóhannesdóttir, Hrafnhildur Helgadóttir, Rakel Ósk Guðmundsdóttir, Ása Jenný, Ásgeir, Gísli og Ármann Halldór frá Heimaey,.

Ingveldur Theodórsdóttir frá Leikfélag Vestmannaeyja, Jóhanna Lilja Eiríksdóttir sem sá um leiðsögn í myndlist og Minna Björk Ágústsdóttir og Tanya Rós Jósefsdóttir frá Visku.

Við ykkur vill ég segja. Takk!

Guðmundur Jóhann Árnason