Góður vinur og samstarfsmaður kvaddur með þakklæti og hlýjum huga.

Ég var ekki búinn að standa margar vaktir í lögreglunni þegar tengdafaðir minn, Sigurgeir Kristjánsson, fyrrverandi lögregluvarðstjóri kom í heimsókn til okkar Bubbu og spurði hvernig mér líkaði starfið í lögreglunni og með hvaða mönnum ég ynni. Þegar ég nefndi það að fyrstu vaktirnar hefðu verið með þeim mágum, Óla á Stapa, fyrsta varðstjóranum mínum og Birgi Sigurjónssyni frá Sólheimum, brosti hann og sagði „Þú ert heppinn, Pétur minn, þetta eru gæðamenn. Ég get sagt þér af eigin reynslu að þegar ég vann með Birgi fannst mér ég alltaf vera öruggur, hann var bæði hraustur og traustur.“ Þessi orð hafa oft komið upp í hugann í gegnum árin og þau lýsa Birgi vel. Ég átti síðan eftir að vinna margar vaktirnar með þeim mágum.

Já Birgir var góður og traustur félagi og vinur öll þau ár sem ég þekkti hann. Hann var ekki maður margra orða en þegar hann talaði hlustaði maður. Við lentum saman í ýmsum verkefnum í starfinu, sum voru létt og skemmtileg, önnur mjög erfið og krefjandi og gátu tekið á. Í slíkum aðstæðum var gott að hafa Birgi sér við hlið. Hann var rólegur, yfirvegaður og lét ekkert slá sig út af laginu og ég man aldrei eftir því að hann skipti skapi. Með sinni stóísku ró og yfirvegun tókst honum oft að leysa úr erfiðum aðstæðum hvort sem það var einhvern staðar á vettvangi eða fyrir utan dansstað þegar allt virtist vera komið í bál og brand.

Birgir átti rætur sínar í sveitinni, var af bændafólki kominn og bar það með sér alla tíð. Hann var mikill sauðfjárbóndi og sannur dýravinur. Hann var með fjárhús á Breiðabakka ásamt félögum sínum, setti fé í sumarbeit í Litlhöfða og hélt einnig útigangskindur í Suðurey. Það var sérstakt að fylgjast með honum þegar hann fór einn í Litlhöfða á haustin til að sækja féð. Hann hafði áunnið sér slíkt traust hjá skepnunum að þær fylgdu honum allar sem ein með lömbin sín heim í fjárhús.

Ég minnist einnar heimsóknar minnar í fjárhúsið hans á Breiðabakka og þegar mig bar að garði þá sat hann í kaffihorninu sínu með brauð í hendi.  Fyrir framan hann á gólfinu voru fjórar litlar hagamýs að gæða sér á brauðmolum sem hann hafði mulið niður til þeirra. Þær líkt og kindurnar fundu fyrir góðvild hans og treystu honum fullkomlega og voru alls óhræddar.

Í mörg ár sinnti Birgir starfi eftirlitsmanns búfjár hér í Eyjum og úthlutaði meðal annars fjármörkum til nýrra tómstundabænda. Þegar ég hóf sjálfur búskap með nokkrar kindur í fjárhúsi við hlið hans á Breiðabakka var hann fljótur að útdeila mér markinu „blaðstýft framan bæði“ sagði hann mér að afi minn hafi haft það mark áður og því væri tilvalið að ég erfði markið hans. Á meðan ég var í fjárbúskap á „Bakkanum“ þá var Birgir alltaf tilbúinn á hliðarlínunni fyrir mig ef eitthvað bjátaði á, þegar hann leit yfir sinn fjárhóp þá kíkti hann yfir minn og ef hann sá eitthvað athugunarverkt þá lét hann vita. Hann kenndi mér á sauðburðinn og að rýja féð og alla aðra umhirðu sem kindurnar þurftu til að líða vel. Við Birgir áttum ekki bara sameiginlegt áhugamál í lögreglunni og kindatússinu, nei við áttum líka sameiginlegt áhugamál í öllu er varðaði mat og þá sérstaklega í gamalsdags mat.

Núna á síðari árum, þegar við gömlu félagarnir vorum flestir hættir störfum og komnir á lífeyri þá var það Birgir og hans fólk sem héldu hópnum saman, kannski alveg óaðvitandi. Þau sáu til þess að við hittumst að minnsta kosti einu sinni á ári og þá í afmælum Birgis, síðast í maí á síðasta ári þegar hann fagnaði 92 ára afmæli sínu, svignuðu þá borð undan afmæliskræsingum. Þá var mikið  spjallað, hlegið og rifjaðar upp sögur úr starfinu, þetta voru stundir sem nú eru dýrmætar minningar.

Birgir fór á sjúkrahúsið fyrir rúmu ári síðan, hann kvartaði aldrei og sagðist aldrei finna til.  Í þau skipti sem við Jói fórum til hans þá vildi hann yfirleitt aldrei tala um veikindi sín, heldur allt annað og fór á flug þegar rifjaðir voru upp góðir tímar í lögreglustarfinu og eða aðeins minnst á stússið í kringum kindurnar. Við Jói eru þakklátir fyrir það að hafa getað heimsótt hann á sjúkrahúsið daginn áður en hann dó, þegar við kvöddum hann þá voru hans síðustu orð til okkar “Strákar mínir, ég þakka ykkur kærlega fyrir samfylgdina í gegnum árin”

Við kveðjum góðan dreng, traustan félaga og vin sem skildi eftir sig spor í lífi okkar sem honum kynntumst og þökkum honum líka kærlega fyrir samfylgdina. Ég votta aðstandendum hans mína innilegustu samúð.

Pétur Steingrímsson