Og ekkert sætara en að vinna þær en best að vera með þeim í liði

„Þegar ég byrjaði í fyrsta bekk var ég ekkert mest spennti maður í heimi að fara í skólann. Ekki jókst áhugi minn þegar ég sá að ég þurfti að sitja við hliðina á stelpu. Þetta leist mér nú ekkert á. Stelpan sem ég sat við hliðin á sagði ekki mikið og ég sagði ekki mikið við hana. Síðan var farið út í fótbolta á malarvellinum í frímó,“ segir Tryggvi Hjaltason í bráðskemmtilegum pistli á Fésbókarfærsu um fyrstu kynni sín af Margréti Láru Viðarsdóttur og Karítas Þórarinsdóttur, bekkjarsystrum sínum í Grunnskóla.

„Mamma mía! Hvaða ofurstelpa er þetta sem ég sit við hliðina á?“ spyr Tryggvi og heldur áfram. „Þessi stelpa var Margrét Lára Viðarsdóttir og það var ekki bara ein ofurstelpa að því er virtist í bekknum, heldur tvær! Hin var Karitas Þórarinsdóttir. Ég þurfti greinilega eitthvað að endurskoða sex ára mat mitt á stelpum, þær gátu greinilega verið grjótharðar, töff, sterkar og skemmtilegar! Við urðum strax vinir og alla tíð síðan hafa þessar tvær verið í gullmolar hólfinu í hausnum á mér.“

Úrslitaorrusta í frímínútum og leikfimi

„Ég bý svo vel að því að ég var með Margréti og Karí eins og þær voru vanalega kallaðar saman, í bekk í tíu ár. Í hverjum einustu frímínútum og hverjum einasta leikfimistíma var úrslitaorrusta þar sem allt var lagt undir í íþróttum. Það var ekkert verra en að tapa fyrir þeim, ekkert sætara en að vinna þær og ekkert betra en að hafa þær með sér í liði. Þær komu seinna meir og byrjuðu líka að æfa frjálsar íþróttir og ég fór að æfa með þeim þar líka. Ég er því nokkuð viss um að það eru fáir strákar sem hafa æft með þessum kempum oftar en ég. Að sama skapi eru þá reyndar líka líklega fáir strákar sem hafa tapað oftar fyrir þeim. En svona eftir á að hyggja er það líka ákveðinn heiður, þó mér leið yfirleitt ekki þannig þegar á því gekk.

Margrét er eins og flestir vita í dag ein besta ef ekki besta knattspyrnukona Íslandssögunnar og líklega heimssögunnar. Ég fullyrði að þannig hefði Karitas líka verið þekkt ef hún hefði ekki tekist á við erfið meiðsli um 15 til 16 ára. En ég ætla líka að fullyrða annað vegna þess að ég varð vitni af því. Margrét Lára hefði líka getað orðið ein besta frjálsíþróttakona heims ef hún hefði viljað það. Ég man þegar hún fór að mæta á æfingar og það var bara alveg sama hvað hún fékk að prófa: met eða komst á pall, yfirleitt í fyrstu eða annarri tilraun.

Hraustasta stelpan

Fyrir utan það að vera náttúrulega hraustasta stelpa sem ég hef nokkurn tímann séð þá hefur Margrét botnlaust vinnuþrek, óstöðvandi keppnisskap og algjörlega magnað jákvætt hugarfar gagnvart lífi og íþróttum. Margrét gat látið mann heyra það inn á vellinum ef maður stóð sig ekki, en aldrei í eitt einasta skipti skynjaði ég að það kom frá neinum öðrum stað en þessum: „Ég veit að þú getur aðeins betur, gefðu það í leikinn núna og vinnum þetta saman.“ Þess vegna reyndi maður ALLTAF sitt allra besta ef maður var með henni í liði. Ég hef lært það núna með árunum sem hafa liðið síðan í grunnskóla hvað það er ótrúlega sjaldgæft að fá að hitta fólk sem virkjar drif svona svakalega í manni.

Kauptu bókina

Margrét var að gefa út bókina: Margrét Lára MLV: Ástríða fyrir leiknum. Ég hef enga hagsmuni af þessari bók og það bað mig engin að ræða hana en ég ætla að segja þér að kaupa hana, lesa hana sjálf/ur og ég ætla að segja þér að láta börnin þín lesa hana, sérstaklega ef þú átt börn yfir 10 ára aldri sem eru í íþróttum.

Bókin er auðlesin og sýnir vel af hverju Margrét náði svona langt. Hún er full af sögum, viðtölum við lykilfólk í hennar ferli og lexíum um hvernig á að komast lengra.

Bókin sýnir t.d. vel:

hversu mikilvægt það er að ákveða sjálf/ur að taka ábyrgð á eigin árangri og taka aukaæfingar.

Hvað það er gott að eiga eldri bræður sem herða mann eða að fá tækifæri að vera hent í aðstæður sem eru í raun of erfiðar fyrir mann.

Hvað góður metnaðarfullur þjálfari á réttum tíma er ótrúlega verðmætur.

Hvað hugarfar er stóóór þáttur í að ná langt.

Mikilvægur þáttur foreldra og fjölskyldu í langri, uppskeruríkari en oft erfiðari vegferð á toppinn.

Ég rauk í gegnum bókina, enda auðlesin og fór strax og lét 14 ára strákinn minn fá bókina sem vill ná langt í fótbolta.

Eiiini gallinn við bókina er að það er ekki neinn kafli um strákinn sem var með henni í bekk í tíu ár og var að ég reikna fastlega með skemmtilegasti bekkjarfélaginn hennar. En bókin er þrátt fyrir þann skugga virkilega innblásandi og skemmtileg lesning,“ segir Tryggvi sem þakkar Margréti Láru með þessu orðum: „Takk Margrét fyrir að deila þessari sögu.“