Knattspyrnumennirnir og félagarnir Gunnar �?orsteinsson og �?skar Elías Zoega �?skarsson héldu á dögunum í mikla ævintýraferð til Indlands. Strákarnir ætluðu að stunda þar jóga og læra á brimbretti en Gunnar skrifar pistla á facebooksíðu sína þar sem sagt er frá ferðinni. Eyjafréttir hafa fengið leyfi Gunnars til að birta pistlana, sem nú eru orðnir tveir og birtum við því fyrstu tvo saman hér.

�?g ætla að setja inn smá pistil af svaðilförum okkar vinanna hérna í Indlandi, aðallega til að halda mæðrum okkar rólegum! Pistillinn er í lengra lagi, ég verð seint þekktur fyrir að vera stuttorður.

�?að voru tveir rokspenntir Eyjapeyjar sem héldu til Indlands á þriðjudaginn. Við þurftum að bíða yfir nótt á Heathrow eftir tengiflugi til Abu Dhabi. Nískupúkarnir sem við erum tókum ekki í mál að borga fyrir fokdýra hótelgistingu og komum okkur vel fyrir á dúðuðum bekkjum. Believe it or not, á Heathrow var flygill sem á stóð bókstaflega ‘PLAY ME’ og þar sem ekkert var framundan nema 10 tíma bið ákvað ég að leika nokkra (ekki svo) ljúfa tóna. �?g held að aðrir gestir flugvallarins hafi verið orðnir ansi pirraðir að heyra bjagaða útsetningu mína af Für Elise. Beethoven hefði snúið sér í gröfinni hefði hann heyrt misþyrmingu mína á þessu meistarastykki hans. Hann var reyndar heyrnarlaus í lifanda lífi þannig hann slapp blessunarlega við það.

Áfram héldum við til Abu Dhabi þar sem �?skar átti stórskemmtilegt trademark móment. Í öryggisleitinni tókum við eftir athyglisverðum búningi lögreglumannanna, en þeir gengu í hvítum kuflum með rauða klúta á höfðinu. Myndasmiðnum �?skari fannst þetta vera algjört Kodak móment og smellti nokkrum af á símann sinn. Við stóðum nógu mikið út úr röðinni, tveir ljósir yfirlitum meðal 200 Indverja, og smellirnir í myndavélinni drógu athyglina enn frekar að okkur. �?að skipti engum togum, löggurnar tjúlluðust og hrifsuðu símann af honum. Sem betur fer eyddu þeir bara myndunum og skiluðu símanum svo aftur.

Skipulagsleysi Indverja kom strax í ljós þegar hleypt var inn í flugvélina. Einn gæi sá um að skanna ALLA flugmiðana þannig röðin gekk ansi hægt. Á flugvellinum í Thiravaraputam (!) var ennfremur bara eitt öryggisleitarhlið þannig það tók enn lengri tíma að komast út af flugvellinum.

Við þurftum ekki að bíða lengi eftir menningarsjokkinu. Á leiðinni út í leigubíl reyndi vasaþjófur að hnupla úr vasanum hjá �?skari. Rósa Baldurs, sérlegur fatahönnuður ferðalanganna, hafði hugsað fyrir því í hönnun sinni á jógabuxunum sem hún sérsaumaði á okkur peyjana. Engir vasar eru á buxunum þannig eina sem þjófurinn greip í var stellið á �?skari.

Leigubílsferðin til jógasetursins var svakalegasta þeysireið lífs okkar. Engin voru beltin og ökuþórinn þeystist fram úr hverjum bílnum, mótorhjólinu og vegfarandanum á fætur öðrum. Helst þegar blindbeygja var framundan. �?g þakka æðri mætti fyrir að við skyldum komast í heilu lagi á leiðarenda. Sumir (�?skar) voru orðnir svo stressaðir að hann tók myndband þar sem hann tíundaði ást sína á fjölskyldu og eiginkonu, “bara ef við skyldum deyja”.

�?að vakti athygli mína að þótt klukkan væri fimm að nóttu til voru margir á ferli. Sofa Indverjar ekki?

Loksins kom að því að þessum pistli mínum lauk. Nei djók. Loksins kom að því að við komum til jógasetursins, 33 klukkustundum eftir að við héldum frá Leifsstöð og þremur klukkustundum seinna en gert var ráð fyrir. Eðli málsins samkvæmt vorum við því afar ferðaþreyttir eftir lítinn svefn á leiðinni. Enginn tími var til að leggja sig því prógram dagsins var hafið.

Ansi skrautlegt atvik sér stað í fyrsta jógatímanum. �?rátt fyrir að eiga að heita íþróttamaður er ég með ansi gilda þjóhnappa sem rúmuðust greinilega illa í jógabuxunum fínu sem mamma saumaði. Í allra fyrstu sólarhyllingunni teygði ég fæturna í sundur og viti menn, buxurnar rifnuðu með látum allt frá rassi upp fyrir lífbein. Í jógasetri þar sem stranglega bannað er að ganga í aðsniðnum fötum hékk ég með nærbuxurnar úti restina af tímanum.

Við vorum búnir að lofa fjölskyldunum (lesist: áhyggjufullum mæðrum) að láta vita af okkur þegar á leiðarenda var komið. Netsambandið er víst ekkert á setrinu og símasambandi náðum við ekki fyrr en seinna um daginn þannig sms-ið náðum við ekki að senda fyrr en seinnipartinn, 9 klukkustundum en seinna en við sögðumst ætla að gera.

Í stuttu máli sagt var jógasetrið ekki það sem við bjuggumst við, og því ákváðum við að yfirgefa svæðið og halda til Kovalam strandlengjunnar. �?að reyndist góð ákvörðun. �?ó að ávallt sé logn hér brimið samt mikið, segja má því að aðstæður séu fullkomnar til brimbrettaiðkunnarVið tókum daginn í að koma okkur fyrir á hótelinu og skoða umhverfið, þar á meðal nokkrar af afviknari ströndunum. �?ar voru nokkrir unglingspiltar að sparka bolta á milli sín, og auðvitað þurftum við að sýna “listir” okkar. Fljótlega drifu fleiri peyjar að þegar þeir sáu tvo ljóshærða útlendinga gera sig að fiflum. Að sjálfsögðu var stillt upp í leik, með trjágreinum og flöskum fyrir mörk. Við spiluðum alveg þangað til sólin hné til viðar. Mitt lið vann (að sjálfsögðu). Vá hvað þetta var gaman! Svona móment er einmitt ástæðan fyrir að maður heldur í svona ævintýri. Enginn af þeim talaði ensku en það skipti engu máli, einn bolti er nóg. “Fótbolti er tungumál” segja Tjallarnir alltaf.

Á morgun hefst surf’ið. �?að verður nú einhver gleðin með honum Zoega. Við sitjum í þessum töluðu (skrifuðu?) orðum og fylgjumst með mannlífinu við ströndina og drekkum nýpressaðan ananassafa.

La dolce vita.

Komið sæl aftur, ég ætla að stikla á smáu (því ekki stikla ég á stóru miðað við lengdina á þessum pistlum) yfir það sem við �?skar höfum haft fyrir stafni síðastliðna daga í þessu næst fjölmennasta ríki heims.

Sturluð staðreynd dagsins: 35% Indverja eru taldir lifa undir fátæktarmörkum. Inni í verri hverfum borgarinnar sem við höfum bæði skoðað á tveimur jafn fljótum og sk. rickshaw, yfirbyggðu þríhjóla mótorhjóli, flæðir rusl um allar götur og ólyktin fyllir öll vit. Vannærð börn hlaupu upp að okkur í hrönnum og kölluðu stórum augum ‘please monní’. �?egar maður upplifir örbirgðina svona á eigin skinni hugsar maður hversu agalega gott við höfum það á Íslandi. Hvernig nennum við að væla yfir smávegis roki, rigningu og dýrtíð þegar stór hluti heimsins hefur varla í sig og á? Svo verður það pottþétt þannig að korteri eftir að við komum heim verðum við byrjaðir að væla yfir snjónum og kuldanum…

Innfæddir gera ýmislegt til að afla sér lifsviðurværis. Hér við ströndina, bækistöð okkar, eru skransalar áberandi. �?eir eru svo ágengir að á köflum minna þeir mann á ónefndan leikmann ÍBV (þú veist hver þú ert) sem alræmdur er fyrir örvæntingafulla leit að fórnarlambi korteri fyrir lokum á Lundanum. Fyrst um sinn hunsuðum við sölumennina algjörlega eins og kennt er, en svo komumst við að því að það er miklu skemmtilegra að hafa húmor fyrir þeim og reyna að prútta, án þess endilega að hafa í hyggju að kaupa nokkuð. Enskukunnátta sölufólksins takmarkast við ‘very special price for you my friend’ þannig samningaviðræður fara fram á táknmáli með miklu handapati, höfuðhristingum og svipbrigðum. Gömlu konurnar sem selja framandi ávexti eru skemmtilegastar. �?egar við bjóðum fáránlega lágt verð setja þær upp svip sem dramadrottningin Rachel McAdams út The Notebook og Mean Girls væri stolt af, stara á okkur í dágóða stund og labba svo hægt í burtu í þeirri von að við sjáum ljósið og komum hlaupandi til þeirra. Svo þegar þær ganga næst fram hjá horfa þær illilega á mann en þegar ég gretti mig á móti er brosið ekki langt undan. �?g geri meir grein fyrir við skrifin að framkoman gæti virkað dálítið hrokafull en við kaupum reglulega ávexti af þeim, hálft í hvoru til að réttlæta sjálfa okkur og svo eru ávextirnir líka fantagóðir, nýtíndir af trjánum í grenndinni.

�?rátt fyrir að vera búnir að dvelja hér í viku er líkamsklukkan ennþá alveg snarringluð. �?g sofna og vakna á óreglulegustu tímum og sef ýmist í fimm tíma eða fimmtán á sólarhring. En eins og með allt annað er hægt að finna ljósið í myrkrinu, bókstaflega. �?egar maður situr úti á svölum að nóttu til er unaðslegt að fylgjast með eldingunum leiftra um næturhimininn og hlusta á ölduniðinn og monsoon-rigninguna dynja á húsþökunum.

�?egar maður horfir á brimbrettakappa leika sér í öldunum hugsar maður með að þetta geti nú varla verið erfitt, þetta er bara spurning um að vippa sér upp á brettið og sameinast öldunni. Með það hugarfar allavega hófum við Zoega brimbrettaiðkun okkar. Að sjálfsögðu reyndist málið ekki svo einfalt. Við erum báðir búnir með á fjórðu klukkustund í kennslu og erum ennþá að basla við að standa upp án hjálpar og ‘ná öldunum’, þ.e. hitta á öldurnar til að geta riðið þeim (bein þýðing á ‘ride the wave’, er hún ekki skemmtileg? Fimmaurabrandaraaðdáandanum mér finnst hún sniðug). �?skar er nú skömminni skárri en ég. En eins og með allt annað hljótum við að ná tökum á tækninni með áframhaldandi æfingum. Á meðan njótum við ferlisins allavega í botn.

Allir sem þekkja mig vita að ég er hrakfallabálkur mikill. �?að hefur heldur betur sýnt sig í sörfinu (afsakið slettuna íslenskuunnendur). Á nokkrum dögum hefur mér tekist að skrapa magann og bæði hnén til blóðs, týnt GoPro vélinni minni, fengið annars stigs sólbruna í rúmlega 30 gráðu hitanum, fengið stórt sár á ilina eftir að hafa lent á steini og svo fengið brettið tvisvar af alefli í andlitið, sem olli því að ég get ekki tuggið eðlilega og er með króníska skúffu eins og Johnny Bravo. Nennir einhver að hringja á vælubílinn? Djók, það segir sitt um skemmtanagildi íþróttarinnar að allar hrakfarirnar eru margfalt þess virði.

Dagurinn í dag er toppurinn hingað til. Við héldum af stað í birtingu til vatnakerfisins í Kerala þar sem við rérum á kanó. �?aðan fórum við til verndarsvæðis. Við komuna gerði svoleiðis úrhellisrigningu að leiðsögumaðurinn okkar gerði sér lítið fyrir og hljóp í næsta skjól þaðan sem hann kallaði einfaldlega ‘walk straight guys!’ Við fylgdum fyrirmælumum galvaskir og gengum eftir slóðanum í gegnum frumskóginn, með hinum ýmsu útúrdúrum. �?ar vorum við Zoega sko í essinu okkar, fundumst við vera algjörir Bear Grylls-naglar. En eftir tæpan hálftíma fóru að renna á okkur tvær grímur, það gat nú varla verið að við áttum að ganga svona langt? Við snérum við og jújú, innan við 5 mínútum frá staðnum þar sem við skildum við leiðsögumanninn var stærðarinnar fíll svona 20 m frá veginum… Talandi um að sjá ekki skóginn fyrir trjánum. Við vorum greinilega að bíða eftir skilti sem á stæði: ‘ELEPHANT HERE ->’. En gott og blessað, við komum á heppilegum tíma því fengum eitthvað aðeins að taka þátt í böðun fílskálfanna þar sem við fengum að upplifa kraftinn í þeim þegar einn kálfanna fældist og tók á sprett. Og þegar fíll kemst á ferðina stoppar hann ekkert. Hápunkturinn var svo þegar við settumst á bak fullvaxins tarfs. Og þar var sko ekki verið að stressa sig mikið á öryggismálum, við sátum einir á baki í frumstæðum söðli og fíllinn var ekki einu sinni bundinn! En hann reyndist alveg spakur þannig áhyggjur okkar hurfu fljótt og reiðtúrinn var stórskemmtilegur. �?vílíka upplifunin sem þetta var, klárlega eitt ‘check’ á bucket-listanum.

Við lentum á spjalli við breska konu sem benti okkur á jógakennara í grenndinni. Nú stundum við jóga á hverju kvöldi uppi á þaki og fylgjumst með sólinni hníga til viðar. Er þetta ekki ein leið til að lifa lífinu til fulls?