Að ég hafi lært að synda í sundlaug Vestmannaeyja forðum daga? Nei ekki aldeilis. Ég lærði sundtökin þar. Ég var of niðursokkinn í að leika mér með blöðkurnar sem Bjössi bróðir gaf mér til að flækjast um á yfirborðinu. 

Ég lærði óvart að synda í sundlauginni á Laugarvatni. Þar var ég staddur með æskufélaga mínum honum Sighvati og foreldrum hans, Ella og Möggu. Við Sighvatur ákváðum að skvetta úr klaufunum í orðsins fyllstu merkingu með því að fara í sund. Ósyndur ég lét mig gluða í grunnu laugina sem reyndist of djúp fyrir mig, þannig að þegar ég skelfingu lostinn snerti botninn náði einungis að spyrna mér upp til að fá loft, sem mér skilst að sé hverjum einstaklingi í þessari aðstöðu nauðsynleg svo hann drukkni ekki. Þarna dró ég andann djúpt, dýpra en venjulega. Aftur tók botninn við og síðan dýpri andardráttur en á undan, en nú var komið að því. Ég hélt áfram eftir lauginni og djúpa laugin tók við og því engin leið að ná yfirborðinu til að ná andanum. Bara ein leið, synda. Þarna synti ég í fyrsta skipti.

Mér líður eins núna þegar ég lem þessi orð á lyklaborðið. Sá sem vogar sér að hafa skoðun á þeim ógnaröflum sem nú berjast um völdin hjá ASÍ á það á hættu að geta ekki spyrnt í botninn til að ná súrefni og á á hættu að drukkna í þeim grautarpotti sem sú barátta er.

Ragnar Óskarsson hættir sér í þetta fen án þess að vera með kút og kork, með grein sem hann skrifaði á alla netmiðla eyjanna í síðustu viku. Þar fer hann fögrum orðum um ASÍ í áranna rás og fögrum orðum um samtakamáttinn sem samtökin hafi verið þekkt fyrir. ”En nú eru blikur á lofti” segir kennarinn gamli og pólitíkusinn. Nýtt afl hefur gert sig heimangenginn í samtökunum hans, afl sem gæti verið að kljúfa samtökin af því að þau hafa upp á eitthvað nýtt að færa. Vægast sagt váleg tíðindi.

Já, sé sjónarsviðið skoðað með hlutlausum augum þá hefur þetta nýja afl meirihluta félagsmanna ASÍ á bak við sig. Þetta var kallað lýðræði „en gang i tiden“.

Skoðum þetta frá öðru sjónarhorni. Fyrir fimm árum síðan féll meirihluti Sjálfstæðismanna í bæjarstjórnarkosningum og við tók samsteypustjórn Eyjalistans og Fyrir Heimaey. Margir Sjálfstæðismenn hafa bent á að þetta hafi verið mikil mistök vegna þess að Sjálfstæðismenn og fulltrúi Eyjalistans hafi gengið samstíga í gegnum lífið án nokkurra vandkvæða. Allt var í ljúfa löð. Miðað við grein Ragnars hlýtur að vera eðlilegt að þrátt fyrir nýja bæjarstjórn sé eðlilegt að Sjálfstæðisflokkurinn stjórni af því að allt var svo gott áður. Eða hvað?

Fyrir rúmum 20 árum síðan sameinuðust vinstrimenn undir merkjum Samfylkingarinnar og nú skildi komið mótvægi við bölvað íhaldið. Viti menn. Drottinn Ragnars í pólitíkinni, sveitadrengur úr Þistilfirði, varð fúll þegar hann fékk ekki að vera aðal, hætti við að vera memm og stofnaði sinn flokk, Vinstri Græna. Ragnar fylgdi með. Já, hvar var samtakamátturinn núna? Á hann bara að vera til þegar útvöldum hentar?

Ég er ekki með þessum orðum að taka afstöðu heldur að benda á að fólk lítur lýðræðið mismunandi augum. Það er engum blöðum um það að fletta að Sólveig Anna, Ragnar Þór og Vilhjálmur eru kosin í sín hlutverk með meirihluta atkvæða sinna félagsmanna og voru með meirihluta atkvæðisbærra fulltrúa á þingi ASÍ. Væri þá ekki lag að hinir sem mynda minnihlutann myndu fylgja „Jökum“ nútímans út í sólarljós verkalýðshreyfingarinnar eða, er það kannski rétt sem svo oft er haft á orði að til séu verkalýðseigendur?