Nú er ég búin að vera tengdamömmulaus í  eitt ár. Það voru ekki liðnir nema örfáir mánðuðir þegar ég heyrði afa minn ræða við dóttur mína um mikilvægi þess að ég fyndi mér öryggi í lífinu. Mamma hennar þyrfti bara að eignast góðan mann! Ég benti bæði dóttur minni og afa á það að hingað til þá hefði ég fundið  sennilega allt annað en öryggi í því að eiga mann, en vissulega væri sá möguleiki til staðar í lífinu. Eins og staðan væri þá væri ég þess fullfær sem einstaklingur að veita mér og dóttur minni það öryggi sem þarf að vera til staðar í lífinu. Þegar ömmur mínar voru á lífi þá áttu þær það sameiginlegt að hafa áhyggjur af mér þegar ég átti ekki maka. Ég geri mér fulla grein fyrir því að ömmur mínar og afi voru með hamingju mína að leiðarljósi og töldu það vera mér til góðs að eiga góðan mann.

Fyrir mér eru þetta gömul kjarnaviðhorf sem eru því miður ennþá ríkjandi. Hversvegna er þetta viðhorf svona langlíft að við séum betur sett með maka en án maka? Að við það að eiga maka þá verðum við hamingjusamari og betur í stakk til þess búin að takast á við lífið? Er það alltaf þannig? Sum sambönd eru góð, sum sambönd eru slæm. Það er staðreynd. Hversu margir eru í sambúð eða hjónabandi vegna þess að VIÐHORFIN sem þau hafa alist upp við segja þeim það? Ég vona að þið skiljið mig og það má vel vera að viðhorf mín séu ekki þau réttu  en þegar fólk er í sambandi þá finnst mér að það eigi að upplifa stuðning af þeim sem það er með, að í sambandinu eigi sér stað uppbygging, sem og  gleði og vilji til þess að vinna í þeim verkefnum sem upp koma. Samstaða, samvinna, vinátta, virðing og aðdáun.

Núna er fólk farið að tékka á mér… „ertu bara ekkert að slá þér upp? „ Er bara EKKERT í gangi? Aðrir ganga skrefinu lengra og spyrja  mig „áttu engann vin sem þú hittir reglulega´´…  og þeir sem taka þetta enn lengra… „hefurður ekki einu sinni farið í sleik?“  Ég get ekki annað en hlegið þegar þetta spurningarflóð byrjar og ég segi stundum í gríni að það sé aldrei að vita nema einhvern daginn heypi ég uppá mig! En öllu gamni fylgir jú alvara!

Það sem ég er hinsvegar velti fyrir mér er það hversvegna fólk haldi að mér líði betur ef ég er að fara í skemmtistaðasleik eða að hleypa uppá mig?  Ég hef meira og minna verið makalaus í gegnum tíðina og  hamingjustundir mínar eru ekki undir því komnar hvort að ég eigi maka eða ekki. Hamingjustundirnar eru undir mér komnar – mitt líf stendur og fellur með sjálfri mér, ákvörðunum mínum og því hvort eða hverjum ég ákveð að deila lífinu mínu með hverju sinni.

Á þessu seinasta ári mínu hef ég velt ýmsu fyrir mér og reynt að taka mig á með það að marki að verða betri manneskja, ég er misjafnlega stemmd og mis tilbúin að líta í eigin barm. Megin niðurstaða mín er sú að mér líður dásamlega „ein“ (sjá grein Lóu Baldvinsdóttur-  Ertu alltaf bara ein). Og ef ég finn einstakling sem vill vera samferða mér í lífinu hvort sem að það er  maki, vinur eða vinkona  þá er það er sá hin sami velkominn inn í líf mitt sjái viðkomandi fram á að hann eða hún sé að fara að BÆTA líf mitt. Telji viðkomandi sig hafa getu og vilja til að auka hamingjustundir, gleði, kærleika og ást í mínu lífi og sjái fram á að ég geti gert hið sama fyrir hann. Sama hvort að það er vinur, vinkona, kærasti, kærasta eða hvað þá ættu samskipti og sambönd alltaf að snúast um það að AUKA lífsgæði okkar. Miðað við aldur, fyrri störf og verkefni þá er það mín skoðun. Ég get fullkomlega séð um mig og mína hamingju sjálf.

 Ef ég sé fram á að geta aukið lífsgæði þín og þú telur þig geta aukið lífsgæði mín þá ertu velkomin í líf mitt.

ÁST á mig, þig og ALLA hina <3