Þegar ég var ungur drengur, daginn fyrir fyrsta skóladaginn minn, sagði ég við mömmu að mig langaði ekkert að byrja í skólanum, að ég kynni ekkert að reikna og langaði ekki að gera eitthvað sem ég kynni ekki að gera. Þá útskýrði hún fyrir mér undur þess að læra eitthvað, að ég væri að fara í skólann til að læra að reikna og eftir það myndi ég kunna það. Og auðvitað var það alveg rétt. Ekki færi hún móðir mín að ljúga að mér. En þessi tilfinning kemur stundum upp í mér ennþá, svona innst inni allavega.Ég kynni mér t.d. námsefni sem ég á að fara læra og fæ lítið kvíðakast, því ég kannast ekki við neitt af því sem ég er að fara læra og það verður ætlast til þess að ég kunni þetta allt saman þegar kennslu lýkur. Ég á það til að mikla svona hluti svolítið fyrir sjálfum mér. En þá man ég auðvitað þessi heillaráðmóður minnar, sem hún gaf mér sem barni, auk þess sem almenn skynsemi kikkar inn og segir mér hið sama. Kunnátta og lærdómur eru ekki sami hluturinn. Annað er afleiðing hins.

Við erum sem sagt byrjuð í skólanum fyrir alvöru núna. BMC stigið er liðið undir lok (fæ einkunnir úr því innan tveggja vikna vonandi) og alvara hljóðupptökunámsins er tekin við. Á 9 mánuðum er okkur ætlað að læra allt sem við kemur hljóðupptöku og hljóðvinnslu, sem er auðvitað verulega stór biti að tyggja þegar út í það er farið. Þar af leiðandi verður prógramið hjá okkur nokkuð stíft og vinnuálagið sem fylgir því verður töluvert. Þess vegna fékk ég þennan umrædda sting í magann þegar okkur var sýnd áætlunartaflan fyrir næstu 9 mánuðina á mánudaginn. Hver einasti dagur yfirfullur af kennslutímum, verkefnum og prófum. Ég er haldinn svolitlum verkkvíða, hef verið það alveg síðan ég man eftir mér, þannig að ég get lítið gert til að flýja þennan sting, þetta litla kvíðakast. En til þess er leikurinn gerður, maður hræðir sjálfan sig svolítið með örlitlum kvíða og leggur fyrir vikið þeim mun meira á sig til að standa sig. Ef enginn væri kvíðinn, þá held ég að metnaðurinn væri minni fyrir vikið.

Nú eru ekki nema 3 vikur þar til ég legg af stað heim í jólafríið. Á þessum þremur vikum er reyndar bara búið að setja okkur fyrir eitt verkefni, frekar auðvelt verkefni (að fylgjast með í einu upptökustúdíói skólans meðan lengra komnir nemendur eru þar að verki), en eftir jólin koma verkefnin svo til með að hrannast upp hvert á fætur öðru. Og svo lengi sem maður skilar af sér öllum verkefnum, þá nær maður. Svo segja þeir allavega. Deildarstjórinn okkar sagði okkur allavega að hann hafi aldrei haft nemanda á sínum bókum sem hafi skilaði öllum verkefnum sínum og fallið. Ef hann lendir einhvern tímann á slíkum nemanda þá hlýtur sá hinn að vera alvegarlega hæfileikalaus. Þannig að markiðið er einfalt í mínum huga.

En mikið hlakka ég nú til að koma heim um jólin…

www.andrihugo.com