Virðing er það fyrsta sem mér dettur í hug þegar við tölum um fólkið okkar sem er orðið fullorðið og lagði grunninn að því samfélagi sem við búum við í dag.

Alveg frá því að ég steig mín fyrstu skerf sem trillusjómaður og horfði á hvernig þeir eldri báru sig að og lærði bæði meðferð veiðarfæra og  á miðin í kring um Vestmanneyjar, þá hef ég alltaf litið upp til manna sem þekktu þetta eins og lófann á sér. Margir eru farnir en lifa þó í minningunni.

Það er eitt að horfa af virðingu og aðdáun á þá sem á undan hafa gengið. Hin hliðin er sú sem því miður blasir við okkur í íslensku samfélagi í dag og er ein af mörgum ástæðum fyrir því að ég ákvað að taka þátt í framboði með Flokki fólksins. Að undanförnu hef ég bæði heyrt og lesið af frásögnum hjá eldri borgurum, sem lifa nánast á hungurmörkunum, og þegar maður horfir á þessar hörmungar bætur, sem allt of margir þurfa að lifa á í dag, þá einfaldlega stendur mér ekki á sama. Fólk sem þarf að lifa kannski eitt á kannski rétt liðlega 200 þúsund krónum í landi þar sem þeir hæst launuðu greiða sér tugi milljóna í mánaðarlaun og maður eiginlega skilur ekki hvernig stendur á þessu.

Dæmd til sárrar fátæktar

Að undanförnu hef ég líka heyrt í fólki, sem er við það að detta út af vinnumarkaði og kvíðir fyrir því að þurfa á lifa á strípuðum bótum. Og svo eru líka þeir sem hafa kannski lungann af ævinni lifað sem öryrkjar og eiga kannski engin eða lítil lífeyrisréttindi. Einnig fólk sem var út af t.d. uppeldi barna heimavinnandi, meðan fyrirvinnan var kannski úti á sjó og svo skyndilega fellur fyrirvinnan  frá og eftir situr húsmóðirin með aðeins rétt á 80% af lífeyrissjóðsgreiðslum fyrirvinnunnar og aðeins í 1,5 ár. Og hvað svo? Dæmd til sárrar fátæktar. En þessu ætlum við í Flokki fólksins að breyta þannig að makinn erfi full lífeyrisréttindi þess sem fellur frá.

Við réttlætis fyrir alla í ríku landi!

En svo er aftur öll þessi elli- og hjúkrunarheimili þar sem, í sumum tilvikum, launin eru svo lág að aðeins fæst erlent vinnuafl sem jafnvel skilur ekki orð í íslensku. Einu gildir hve þetta erlenda fólk vill vinna vel ef íbúarnir eiga  mjög erfitt  að tala við það, eða gera sig skiljanlega um hvað ami að. Við erfiðleika þessara vistmanna bætist svo þetta svokallaða dagpeninga fyrirkomulag, sem er fyrir mér alveg óskiljanlegt. Efri árin eiga hvorki að vera fátæktargildra né kvíðaefni í því auðuga landi sem Ísland er.

Nú á ég aðeins liðlega 3 ár í sextugt og ég neita því ekki að ég er aðeins farinn að kvíða því að verða fullorðinn. En þannig á það ekki að vera. Það er ekkert svo slæmt að ekki sé hægt að bæta það.

Höfum það öll í huga, að sem betur fer verðum við flest öll einhvern tímann fullorðin og það eina sem við þurfum að gera til þess að tryggja afkomu okkar á fullorðinsárum er að kjósa þann flokk sem berst raunverulega fyrir okkur.

Gerum efri árin að gæðaárum. Setjum x við F!

Georg Eiður Arnarson

Höfundur situr í 2. sæti Flokks fólksins í Suðurkjördæmi í komandi Alþingiskosningum.