Núna eru liðnir átta dagar síðan ég sendi fyrst tölvupóst á Eyjólf innviðaráðherra og Kristrúnu forsætisráðherra. Allar mínar hugleiðingar hef ég sent með tölvupósti og einnig á samfélagsmiðla þeirra, en engin svör hafa borist.

Ég velti því fyrir mér hvort þeim finnist kannski gaman að lesa hugleiðingar mínar frá lífinu hér í eyjum og vilji einfaldlega halda áfram að fá fréttir – hver veit? Ef til vill eru pistlarnir of langir og þau hafa ekki tíma til að lesa þetta allt, en það er bara svo margt að segja. Það væri hægt að skrifa heila bók um hvaða áhrif samgöngur hafa á líf fólks hér í Eyjum.

Lokun Landeyjahafnar og það að ekki sé flogið milli lands og eyja alla daga vikunnar brennur á fólki, og margir hafa skrifað um hversu mikil áhrif það hefur á daglegt líf. Þolinmæði okkar hér er á þrotum, eins og margir hafa lýst síðustu daga, bæði í skrifum sínum og í viðtölum sem tekin hafa verið við fólk hér í bænum.

Álfsnesið hefur verið í Landeyjahöfn síðustu daga og nætur að reyna að dýpka. Það gengur því miður ekki nógu vel og því siglir Herjólfur áfram til Þorlákshafnar á öðrum mótornum. Veðrið hér í eyjum hefur sem betur fer verið mjög gott og því er lítill sem enginn veltingur þessar fjórar klukkustundir sem tekur að fara aðra leiðina. Ég veit ekki alveg hvernig þetta verður ef veðrið versnar á næstu dögum eða vikum og siglingatíminn lengist enn frekar milli Þorlákshafnar og Vestmannaeyja – já, lengi getur vont versnað.

Breiðafjarðarferjan Baldur kemur til Vestmannaeyja í dag til að leysa Herjólf af meðan hann fer í slipp til að taka mótorinn úr og senda erlendis. Mér verður hugsað til íbúa og fyrirtækja fyrir vestan, því Baldur er alltaf sendur til Vestmannaeyja þegar Herjólfur fer í slipp. Ég keyrði fyrir ekki svo löngu til Ólafsvíkur og fann vel fyrir því hversu illa farnir vegirnir eru þar og hversu mikil slysahætta getur skapast af því.

Mig langar að þakka fólkinu fyrir vestan fyrir að lána okkur Baldur, þó svo að það hafi ekkert um þetta að segja. Ætli það séu ekki Vegagerðin og innviðaráðuneytið sem stjórna þessu. Við munum taka vel á móti Baldri þegar hann kemur í höfn í dag. Það er eitthvað svo góður andi í þessu skipi, og þar er líka boðið upp á betra kaffi (malað úr baunum) en um borð í Herjólfi. Það væri samt betra ef við gætum siglt með Baldri í Landeyjahöfn – það neita ég ekki.

Í fyrradag hringdi Íris bæjarstjóri í mig og þakkaði mér fyrir að skrifa þessar hugleiðingar. Það var gott að heyra í henni og greinilegt að samgöngumál eru henni hjartans mál. Hún var einmitt á leið í Herjólf og eftir samtalið fór ég að hugsa um hversu mörgum klukkustundum hún eyðir um borð þegar Landeyjahöfn er lokuð. Íris fer nefnilega mikið upp á land vegna funda og vinnu sinnar og er meðal annars að reyna að ná athygli ráðamanna til að bæta samgöngur okkar.

Margt gott hefur vissulega verið gert síðustu ár. Opnun Landeyjahafnar var mikil samgöngubót, því það tekur aðeins um 40 mínútur að sigla milli lands og eyja. En það þarf að klára uppbyggingu hafnarinnar, því eins og allir sjá er hún ekki að virka sem skyldi. Það eru 16 ár síðan höfnin var opnuð og enn þann dag í dag er ekki hægt að treysta á siglingar þangað.

Ef Landeyjahöfn myndi virka sem skyldi væri siglt þangað sjö ferðir á dag, sem myndi gera okkur kleift að velja hentugan ferðatíma og fara jafnvel í dagsferðir upp á land. Loftbrúin er líka dæmi um jákvæða breytingu, þar sem veittur er afsláttur af flugferðum innanlands fyrir landsbyggðarfólk. Hins vegar klára margir fljótt þessa sex flugleggi sem í boði eru ár hvert, og því mætti endurskoða þann fjölda.

Eftir símtalið við Írisi spurði ég manninn minn fyrir hvaða stjórnmálaflokk Eyjólfur innviðaráðherra situr á þingi fyrir. Ég hafði nefnilega ekki velt því fyrir mér áður, enda aldrei verið flokksbundin. Þegar kemur að kosningum fer ég frekar eftir fólkinu í framboði og áherslum þeirra hverju sinni.

Ég hef aldrei skilið af hverju við kjósum frekar flokka en einstaklinga. Þegar ég hugsa um þetta man ég ekki einu sinni hvaða flokk ég kaus síðast. Mig minnir þó að ég hafi kosið Flokk fólksins, því mér leist vel á Ingu Sæland – kvenskörung sem lætur heyra í sér fyrir þá sem minna mega sín.

Eyjólfur innviðaráðherra er í Flokki fólksins og mér finnst hann hafa brugðist eyjamönnum. Hann var kosinn til að starfa fyrir okkur sem búum hér á landi og í eyjum, en mér finnst hann ekki hlusta á okkur. Réttlæti er mér mikilvægt og mér finnst við eiga að geta ferðast til og frá Landeyjahöfn, því það sparar bæði tíma og peninga.

Við skulum heldur ekki gleyma því að hér í eyjum skapast miklir fjármunir í ríkiskassann sem nýtast öllum landsmönnum. Annað sem skiptir mig máli er að hlusta á fólk – og það þarf Eyjólfur að gera varðandi dýpkun Landeyjahafnar. Það þarf að fá hingað dýpkunarskip sem ræður við þessar aðstæður – strax, ekki seinna.

Um helgina sendi ég hugleiðingar mínar einnig á Ingu Sæland, í þeirri von að hún geti haft áhrif. Eyjólfur er fæddur hér í eyjum en flutti þegar gaus á Heimaey 1973. Ég skoðaði í Íslendingabók hvort við værum skyld og kom í ljós að við erum það í áttunda og níunda ættlið – eins og líklega flestir Íslendingar.

Við erum þó ekki lík að öðru leyti – ég vil að hlutir gerist strax, en hann virðist vilja bíða. Ætli hann viti ekki að vorið er komið til eyja?

Fermingardagurinn í gær var yndislegur. Við áttum góðan dag með okkar fólki. Veðrið var fallegt og gestirnir sem komu af landi voru ekki sjóveikir þrátt fyrir fjögurra tíma siglingu.

Mig langar að bjóða starfsfólki innviðaráðuneytisins og forsætisráðherra að koma hingað – til að sjá að vorið er komið. Engin flug eru þessa daga og sigling frá Þorlákshöfn eina leiðin. Það er nóg til af afgöngum úr veislunni, því margir komust ekki vegna samgangna.

Svona er lífið í eyjum – stöðug óvissa.

Það væri líka gaman að sýna þeim kjúklingana mína og ganga um bæinn, hitta íbúa og heimsækja fyrirtæki sem tapa tekjum vegna lélegra samgangna. Það er þungt hljóðið í fólki þessa dagana – jafnvel hjá mönnum eins og Einari Birni hjá Einsi Kalda, sem er venjulega svo jákvæður.

Útsýnið hér í Helgafelli er fallegt. Í gær sáum við Álfsnesið sigla inn í höfn. Manninum mínum datt í hug að færa áhöfninni kökuafganga, og þeir feðgar fóru niður á bryggju með sendingu.

Skipstjórinn hélt fyrst að þeir ætluðu að kasta kökunum í þá – en svo var nú ekki. Áhöfnin var þakklát, enda hafa þeir oft fengið ósanngjarna gagnrýni.

Þetta var falleg stund og góður endir á deginum – og góð fyrirmynd fyrir börnin okkar, eins og prestarnir minntu á í fermingunni.

Með von um svör og úrbætur,
kveðja,
Þórunn, íbúi í Vestmannaeyjum