„Nú er konudagurinn haldinn. Hvað er það? Hvað er kona á tímum þegar gamlir hvítir karlar halda veröldinni í gíslingu með landránum og sprengingum af ótta við allt sem kynni að gerast ef lífið fengi að blómstra á sínum raunverulegu forsendum? – Við þurfum að gæta jafnvægis, segja þeir ábúðarfullir hver við annan. Nú skulum við gera Gaza að hagkvæmri rekstrareiningu handa okkur og köllum það Friðarráð! Ha ha ha,“ segir séra Bjarni Karlsson fyrrum sóknarprestur Landakirkju í grein á visir.is í gær og talar tæpitungulaust að venju.

Tilefnið er konudagurinn og Bjarni heggur á bæði borð og vitnar í Jesús sem hvetur fólk til að varast falsspámenn. „Þeir koma til yðar í sauðaklæðum en innra eru þeir gráðugir vargar. Af ávöxtum þeirra skuluð þér þekkja þá.[1] Þjófurinn kemur ekki nema til að stela og slátra og eyða. Ég er kominn til þess að þeir hafi líf, líf í fullri gnægð.“[2]

Bjarni heldur áfram á sömu nótum: „Hey, strákar, segja friðarráðherrarnir á Gaza og eru í essinu sínu, við verðum líka að koma böndum á kristindóminn. Þeir yrðu nú ekki kræsilegir ársreikningarnir ef hann fengi að fara að eðli sínu. Líf í fullri gnægð hefur aldrei skilað hagnaði, nema fáir njóti. Og fyrst við erum að ræða allt þetta kerlingakjaftæði – Var ekki pottþétt búið að koma því inn í öll kerfin að loftslagsvandi er sósíalísk histería? Ha ha ha! Hendum nú í eina góða hópmynd!

Það er konudagur og því er vert að spyrja: Hvað er kona á öld hrottans?

Í leit að svari skyldum við ekki gleyma því að nú lifum við hér heima við þær óvenjulegu aðstæður að konur gegna flestum helstu valdastöðum í samfélaginu. Það ætti að vera eitthvað, þótt það breyti ekki því að við þessar öfgafullu aðstæður í heimsmálunum hlýtur kona þó alltént að vera hluti af einhvers konar aukaverkuleika,“ segir Bjarni og segir sögu af því þegar þau hjónin, Jóna Hrönn Bolladóttir og hann voru prestar í Vestmannaeyjum.

Saga af konu

„Sumarið 1991 sóttu ég og eiginkona mín, Jóna Hrönn Bolladóttir, um tvær prestsstöður í Vestmannaeyjum. Svo ólík var veröldin þeirri sem við þekkjum hér heima í dag að þá kom aldrei annað til tals en að ég yrði sóknarprestur og hún kæmi upp að hlið mér í starfi. Hún var, jú, kona.

Ert þú að taka við í Eyjum? spurði eldri herra í prestastétt með viðurkenningartón í röddinni. Já, svaraði ég, við förum saman í þetta hjónin. Er hún að fá embætti líka? spurði hann forvitinn. Já, já, það þarf tvo presta á Heimaey. Þá kom stutt þögn uns þessi ágæti karl mælti með tilfinningaþunga: Konur eru og verða konur.

Við vorum tuttugu og sjö og átta ára með vaxandi fjölskyldu og dagarnir í Eyjum urðu hnausþykkir af önnum, yndi og reynslu. Eitt kom þó fljótt í ljós; Aldrei hafði kona annast útför í hinni virðulegu Landakirkju. Mánuðir og misseri liðu. Við gengum til starfa hlið við hlið á öllum sviðum, en þegar einhver kvaddi jarðlífið var karlpresturinn beðinn um að tala yfir og kasta rekunum. Annað hafði aldrei tíðkast.

Dag einn lést yndisleg gömul kona á sjúkrahúsinu eftir erfiða banalegu. Eftir sat sorgmæddur eiginmaður. Þetta var lífsreyndur og flottur karl. Þar sem hann sat með fólkinu sínu og farið var að huga að útför mælti sá gamli: Úr því Jóna Hrönn prestur var nógu góð til að vitja hennar mömmu ykkar vikulega alla mánuðina sem hún þurfti að þjást, þá er hún líka nógu góð til að jarðsyngja hana! Upp úr þessu fór samfélagið í Eyjum að njóta prestsþjónustu konu við jarðarfarir líkt og á öðrum sviðum.

Já, mikið vatn hefur runnið til sjávar og margt hefur breyst, og þó. Ekkert hugtak er pólitískara en kona.“