Stefán Geir Gunnarsson starfaði á árum áðum sem lögreglumaður í Vestmannaeyjum. Hann skrifaði á facebooksíðu sína reynslusögu úr starfi sínu, í tilefni að umræðu sem nú gengur yfir um byssur í höndum lögreglumanna.

D�?MISAGA AF SJALFUM M�?R Í L�?GREGLUB�?NINGI VIÐ MORÐVETTVANG Í EYJUM H�?R ÁÐUR FYRR.

Aðstæður: Var einn til staðar til útkalls þessa nótt vegna tollskoðunar sem við aðstoðuðum tollgæsluna iðulega við.

Fékk útkall varðstjóra að fara á staðinn, sem lögreglumaður, sjúkraflutningamaður og í aðstæðum þar sem tilkynnt er um morðtilraun í heimahúsi í austurbæ Heimaeyjar á einstaklingi. Miðað við búnað minn í bílnum átti ég ekki margra kosta völ. Búnaður minn til að mæta á vettvang harmleiksins fólst í því að ég hafði handjárn og trékylfu, en engin skotfæri mér og öðrum til halds og trausts, en skotheld varnaðarvesti, voru ekki þekkt í tungumálinu, Til að ráða niðurlögum meints árásarmanns og hlúa að meintu fórnarlambi þurfti ég að taka ákvörðun um að forgangsraða framhaldinu. Að vera sá sem yfirbugaði meintan árásarmann og gera hann óvirkan með járnum, vernda rannsóknarvettvang, veita neyðaraðstoð við fórnarlamb glæpsins og skrá vitni.

Auðvitað var ráðist strax í það, eftir að mér barst hjálp að flytja fórnarlambið á neyðarmóttöku – en hann lést í höndum okkar í lyftu í Sjúkrahúsi Vestmannaeyja.

�?essa frásögn geta vinir mínir og núverandi lögreglumenn staðfest.

�?g hefði, vegna ofangreinds útkallsdæmis hjá mér, gjarnan viljað hafa byssu sem kost í lögreglubílnum hjá mér vegna algjörlega óvissra öryggisaðstæðna á vettvangi og mér og öllum viðkomandi á staðnum til öryggis. Að sjálfsögðu hefði verið leitað samþykkis varðstjóra áðuren til vettvangs var komið.

�?g get auðveldlega skilið aðstæður lögreglumanna í fámennari umdæmum og þá ótrúlegust erfiðleika sem þeir þurfa að kljást við.

En við búum við hópa í þessu landi sem kjósa að snúa öllu á haus og fjölmiðlanir taka undir í gúrkutíðinni og reyna að hengja einhvern í “Stóra byssumálinu”.