Hjá Hrafnhildi Helgadóttur og Jóhanni Þorvaldssyni, Jóa, er undirbúningurinn samofinn Þjóðhátíðarstemningunni. Þar á hver sinn þátt í að koma öllu í stand. „Það er náttúrlega skyldumæting hjá Jóa í undirbúninginn í Dalnum. Súpan hjá Hrafnhildi hefur alltaf verið fastur liður á föstudeginum á pallinum. Baksturinn hjá okkur fjölskyldunni vikuna fyrir hátíðina er stór partur af stemningunni og kemur okkur svolítið í Þjóðhátíðargírinn.“ Myndir frá fyrri hátíðum skipa einnig stóran sess í tjaldinu. „Svo þarf að græja myndarammann sem er í tjaldinu, setja nýjar myndir í hann og ákveða þemað fyrir þetta árið.“ Fimmtudagskvöldið er síðan heilagt. „Það er alltaf skylda að allir mæti inn í dal á fimmtudagskvöldinu þegar kveikt er á viftunni, lampanum og fallegasta mannvirkinu í dalnum, Hofinu.“ 

Hippinn fylgir 

Kaffið eftir setninguna er ein sterkasta hefðin hjá fjölskyldunni. „Það er náttúrulega kaffið eftir setninguna á föstudeginum, þar sem skálað er í freyðivíni.“ Myndaramminn á gaflinum er sömuleiðis ómissandi. „Þar eru myndir frá liðnum Þjóðhátíðum og á hverju ári er bætt í hann nýjum myndum frá Þjóðhátíðinni árið áður.“ Svo er það Hippinn, gítarinn sem hefur fylgt fjölskyldunni í gegnum árin. „Hippinn er búinn að vera með á næstum öllum okkar Þjóðhátíðum. Og svo er skylda að vera í góðu skapi, hvernig sem viðrar – það styttir alltaf upp um síðir.“ Kaffi og samlokur verða að vera á sínum stað, sem og pizzusnúðarnir. „Það væri ekki Þjóðhátíð ef þeir væru ekki á sínum stað. Þegar líður á kvöldið eru guðsveigarnar svo eitthvað sem virkar vel á flesta og skapar góða stemningu.“ 

Sá að Frikki Dór átti eftir að verða frægur 

Ein skemmtilegasta sagan úr tjaldinu tengist ungum manni sem gekk þar inn, tók Hippann í hönd og byrjaði að spila. „Fyrir utan sönginn og harmonikku- og gítarspilið ætli það sé ekki þegar ungur, þá óþekktur, maður kom inn í tjaldið okkar, tók upp Hippann, gítarinn okkar, og spilaði og söng alveg fantavel.“ Hrafnhildur varð greinilega hrifin af hæfileikum unga mannsins. „Hrafnhildur hafði á orði við hann að hann ætti örugglega eftir að verða frægur seinna meir ef hann héldi svona áfram.“ „Seinna kom í ljós að þetta var Frikki Dór og við eigum mynd af honum að spila á Hippann.“ Sungið fram eftir morgni meðan tjaldið rifnaði. Ógleymanlegasta minningin tengist þó fjölskyldunni, tónlistinni og einu af þessum veðurkvöldum sem Þjóðhátíðargestir gleyma seint. „Ætli það sé ekki þegar Gísli Bryngeirs úrari og Gréta Þorsteins, afi og amma, voru á lífi og við héldum upp á sextugsafmæli Grétu á föstudagskvöldinu.“ Þar var slegið upp sannkölluðu gítar- og harmonikkupartýi. „Gísli var með harmonikku, ég, Jói, og Sigurjón Ingólfs vorum með gítara og það var spilað og sungið „non stop“ langt fram eftir morgni í roki og rigningu.“ Á meðan gleðin var við völd inni í tjaldinu þurfti að berjast við veðrið fyrir utan. „Steinunn frænka var úti, rennandi blaut, að reyna að halda lífi í grautfúnu tjaldinu sem rifnaði í hvert skipti sem rokhviða kom.“ Veðrið náði þó ekki að slá á gleðina. „Já, þrátt fyrir það var ekki slegið slöku við í gleðskapnum. Stemningin með harmonikku, gítar og fjöldasöng er