Við heyrðum í systkinunum Sigurlínu og Bjarna Árnabörnum, eða þeim Bjarna og Línu í Túni eins og þau eru ávallt kölluð, og fengum þau til að deila upplifun sinni á Þjóðhátíð í Vestmannaeyjum. Þau ólust upp í húsinu Tún sem var austur á Heimaey rétt hjá Kirkjubæ og brölluðu margt á sínum uppvaxtarárum. Dætur Línu í Túni, þær Dóra Guðrún og Margrét Birna Þórarinsdætur, og hluti barnabarnanna voru einnig spurð spjörunum úr.

Systkinin aldrei misst af Þjóðhátíð

„Við erum einstaklega náin og höfum alltaf fylgst að í gegnum lífið. Enda er hún einstaklega ljúf og skemmtileg,“ segir Bjarni í Túni um systur sína en tvö ár eru á milli þeirra og hafa þau verið samstíga í gegnum lífið. „Staðið saman í gegnum gleði og sorg. Enda er ég alveg ótrúlega heppin með yndislegan bróður,“ segir Lína. Þjóðhátíð á ríkan stað í hjarta þeirra systkina en hvorugt þeirra hefur misst af hátíð frá fæðingu.

Lína rifjar upp þegar eitt árið gerði aftakaveður og hátíðinni var aflýst á sunnudeginum. Hún hafði fengið Gunnar í Odda til að koma á vörubílnum og hjálpa henni með tjaldið áður en það færi að fjúka. Bjarni í Túni vaknar síðan heima hjá sér í Foldahrauni, ekki meðvitaður um að búið sé að aflýsa hátíðinni, og arkar inn í dal tilbúinn í stuðið. Hann gengur inn á Ástarbrautina en þá er tjaldið og dótið horfið. „Mikið var gaman að sjá svipinn á honum, hann var alveg steinrunninn í framan,“ segir Lína og flissar.

Bjarni lumar á mörgum góðum sögum frá Þjóðhátíð. „Eitt árið vorum við Pálmi vinur minn fyrir utan tjaldið að spjalla saman þegar viðkunnanlegur maður kemur og fer að ræða við okkur og það kemur í ljós að hann er bóndi úr Þykkvabænum þannig að við vinirnir göngum frá kaupum á nokkrum tonnum af kartöflum, svona í djóki. Ég pældi síðan ekkert í þessu fyrr en á miðvikudeginum eftir Þjóðhátíð þegar bóndinn hringir í mig og segist ætla að fara senda kartöflurnar af stað til Eyja“ segir Bjarni sem hlær en hann er á leið á sína áttugastu og fyrstu Þjóðhátíð.

Lesa má greinina í heild sinni í 14. tbl. Eyjafrétta.