Við hjónin ákváðum að fara í brúðkaupsferð til Ítalíu árið 2017. Í skipulagningu náði ég að sannfæra hana um að ég mætti alfarið bóka gistingarnar og var planið mitt að bóka ekkert hótel, heldur einungis AirBnb gistingar og búa til ævintýri. Konan mína var ekkert hrifin. Hún gerði sitt allra besta til að ýta mér í hótelbókanir, en ég gaf mig ekki. Við byrjuðum í Róm. Í Róm gistum við í tvær nætur í gestaherbergi í blokk í úthverfi Rómar. Ég hafði nefnilega séð að gestgjafarnir tækju gestina með sér í partý með ítölskum vinum sínum ef þannig lægi á, og svo kostaði gistingin bara 14 þúsund krónur. Í íbúðinni bjuggu ungt par, konan frá Ástralíu og karlinn Ítali. Það er skemmst frá því að segja að ekkert partý var haldið hjá vinum þeirra á þriðjudeginum sem við komum, né heldur á miðvikudeginum (skrýtið). Gistingin var í gömlum svefnsófa í gestaherberginu. Á baðherberginu voru óhreinar nærbuxur og þegar við komum frammúr seinni daginn var Ítalinn ber að ofan í nærbuxum í eldhúsinu að hrista sér próteindrykk. Við deildum handklæði, af því það var bara eitt hreint eftir í skápnum. Hitinn var í kringum 35 gráður í Róm og við fengum litla viftu til að hafa við rúmbríkina. Ég gat á engan hátt komið konunni minni hraðar út þegar við fórum frá Róm. Þarna stóð hjónabandið tæpt.

Það sem eftir fylgdi var í samanburðinum allt geggjað miðað við það sem við fengum í Róm. Það er nefnilega oft gott að setja væntingarnar niður í gólf í byrjun. Við tók einstök ferð um Ítalíu sem endaði á tónleikum með Coldplay á San Siro leikvanginum. Hjónabandið lifði þetta af og vel það, þrátt fyrir að ég hafi bókað allar gistingar.

Eftir á að hyggja hefur þessi ferð oft borið á góma í samtölum okkar við vini og kunningja. Sögur sem hefðu ekki orðið til á hótelum. Við segjum sögu af ítölsku ömmunni sem við gistum hjá í Verona, sem kunni enga ítölsku og gaf okkur silfurskeið með áletruðum upphafsstöfum hennar og látna mannsins hennar, sem þau fengu í brúðargjöf líklega 50 árum áður. Það var brúðkaupsgjöfin til okkar frá þessari ókunnugu ítölsku níræðu konu. Við segjum líka frá því þegar við gleymdum að stilla á hraðbrautina í gps appinu þegar við keyrðum frá Róm til Toscana og vorum 5 tíma á leiðinni í stað tæplega þriggja tíma. Við keyrðum í staðinn einhverja fallegustu sveitavegi sem við höfum séð.

Hinn augljósi tilgangur þessara sögu væri að segja að ævintýrin gerast ekki nema maður fari út fyrir þægindahringinn sinn. En það er ekki tilgangurinn með þessari sögu minni. Hann er sá að sögurnar felast í hliðargötunum. Þegar krakkarnir á TM og Orkumótunum koma til Eyja þá tala þau minnst um fótboltann. Þau tala um Herjólf, þau tala um ferðina í Klettshelli, sprönguna og lundann. Þau tala um skemmtikvöldið og gistinguna. Þau tala um öll ævintýrin sem þau lenda í. Fótboltinn er bara leið að ævintýrunum. Svona ævintýri eru ekki tekin upp úr poka, heldur ævintýralegt skipulag og einbeittur vilji til að búa til einstaka upplifun fyrir gesti Vestmannaeyja.

Ég var afskaplega dapur knattspyrnumaður og náði þar af leiðandi aldrei að koma til Eyja á fótboltamót, en ég er að fara aftur til Ítalíu eftir viku, svo það er eitthvað.

Ciao,

Guðmundur Jóhann Árnason