Það hefur margt tekist vel í mínu lífi, það er líka margt sem ég hef gert sem ég er ekki eins stolt af, jafnvel vildi ég hafa sleppt sumu – stundum allavega. Ég hef fallið á prófum, verið stjórnsöm, dónaleg, með yfirgang, hrokafull, gröm, komið illa fram við fólk og gert fullt af mistökum.

Ekkert af þessu verður af mér tekið – hvorki það sem ég hef gert vel – eða  illa. Viðurlögin hafa verið misjöfn – en allajafna hef ég margoft tekið það hlutverk að vera minn eigin dómari, velta mér uppúr því hvað í ósköpunum ég hafi verið að spá!  Hvort að mér hafi fundist þessi framkoma vera viðeigandi og hef janvel átt það til að velta mér uppúr þessu í  marga daga, marga mánuði og jafnvel mörg ár, einhverju sem ég var ekki nægilega ánægð með að hafa sagt eða gert. En eins og hún amma mín blessuð sagði alltaf „töluð orð og tapaður meydómur verður ekki aftur tekið“. Ég hef komist að því í lífinu að það er sama hversu mikið ég velti mér uppúr hlutum eða gjörðum – það breytir engu hvorki því sem ég hef sagt, gert eða hugsað.

Í hugrænni atferlismeðferð lærir maður að vinna með hugsun sína. Hugsun þín skapar þinn raunveruleika. Í meðferðarfræðinni er góðri spurningu teflt fram „hvað myndir þú segja við besta vin þinn/bestu vinkonu þína?“. Ég er nú svo einstaklega heppin með bestu vinkonu og hún hikar ekki við það að segja mér bæði þegar ég geri vel og gagnrýna mig ef ekki fer eins vel (Gagnrýna= rýna til gagns). Ég reyndar treysti henni fullkomlega til þess og það eru fáar mannverur sem fá að tala við mig eins og hún. Hún teflir reyndar öllu fram í miklum kærleika og er einstaklega fær í að koma frá sér ábendingum á kærleiksríkann hátt.

Þegar ég fór að vaxa og þroskast hafði ekki áttað mig á því  að eitt af mínum stærstu verkefnum í þessu lífi er að verða mín besta vinkona og koma fram við sjálfa mig af þeim kærleika og þeirri virðingu og hlýju sem ég á skilið. Sína sjálfri mér það umburðarlyndi sem ég langoftast sýni öðru fólki, það kemur nefnilega stundum fyrir að ég er umburðarlyndari gagnvart öðrum en sjálfri mér. Þetta er eitt af okkar langtímaverkefnum! 

Við mannskepnan, erum svo undarleg með það hvað við virðumst mörg (ef ekki bara flest öll) fara á það plan að tala niður til okkar, og fáir eða enginn sem myndi láta bjóða sér það að láta tala við sig líkt og við tölum við okkur sjálf á slæmum  dögum.  Hvernig ég tala við mig á slæmum degi – er ekki uppbyggjandi eða góður félagsskapur, skal ég segja ykkur! Það verður að viðurkennast! Sem betur fer fer þessum dögum fækkandi og mér virðist takast að vaxa þó vissulega séu sumir dagar betri en aðrir.

Önnur „vinkona“ sem ég hef eignast á lífsleiðinni er Louise L. Hay, 88 ára gömul. Hún hefur reyndar ekki hugmynd um að hún sé vinkona mín. Hún er ekki ímyndaður vinur, en ég les bækurnar hennar, skoða pistlana hennar og tek mjög margt sem hún gerir, mér til fyrirmyndar. Þú átt að elska sjálfa þig! Hún segir það! Og ég er algjörlega sammála henni. 

Það er ábyrg sjálfsást sem gefur lífinu gildi – fyrir þig! Og það er á þína ábyrgð að elska sjálfan þig, virða og sýna þér það umburðarlyndi – þann kærleika sem þú átt skilið. Við megum nefnilega ekki gleyma því hver við erum og að við erum akkurrat eins og við eigum að vera. Það er ekki í okkar verkahring að sanna fyrir einum eða neinum hver við erum. Við erum afrakstur af þeirri reynslu sem lífið hefur fært okkur.  Öll fáum við einhverskonar verkefni á lífsleið okkar sem við vinnum með á þann hátt og þeirri getu sem við höfum hverju sinni. Útkoman úr þessum verkefnum er  hluti af þeirri manneskju sem við erum.

Bæði ég og þú erum akkurrat eins og við eigum að vera. Það er gott ef maður gefur sjálfum sér það – að vera eins og maður er, með öllu sem því fylgir og gefa öðrum leyfi til þess að vera nákvæmlega eins og þeir eru.

 Ást og kærleikur til okkar allra.