Sigurjón Óskarsson bjargaði fjórum áhöfnum á ferli sínum sem skipstjóri á Þórunni Sveinsdóttur VE 401.

Þann 14. febrúar 1974 sökk togarinn Bylgjan RE frá Reykjavík (hét áður Jón Þorláksson). Skipið hafði verið að loðnuveiðum við Suðurströndina en sökk 8 sjómílur suðaustur af Hjörleifshöfða. Áhöfnin á Þórunni Sveinsdóttur VE 401 bjargaði 11 mönnum, en einn maður komst ekki í gúmmíbjörgunarbát og drukknaði.

Þann 18. janúar 1981 strandaði Katrín VE 47 á Skeiðarársandi í Meðallandsbugt. Hluta áhafnar Katrínar var bjargað í land, en Sigurjón og áhöfn hans á Þórunni Sveinsdóttur VE náðu Katrínu á flot við mjög erfiðar aðstæður og björguðu þar með skipinu ásamt þeim mönnum sem eftir voru um borð. Norðan hvassviðri var og töluvert brim þegar þessi björgun átti sér stað og þótti þetta mikið afrek Sigurjóns og áhafnar hans við erfiðar aðstæður.

Þann 24. maí 1982 varð eldur laus í Jóhönnu Magnúsdóttur RE 74 á humarveiðum í Skeiðarárdýpi. Urðu skipverjar að fara í gúmmíbjörgunarbát í austan sex til sjö vindstigum og talsverðum sjó. Um klukkustund eftir að þeir yfirgáfu bátinn var Þórunn Sveinsdóttir komin á staðinn, bjargaði áhöfninni og sigldi með hana til Vestmannaeyja.

Þann 7. mars 1989 var vélbáturinn Nanna VE 294 að togveiðum skammt suður undan Reynisdröngum við Vík í Mýrdal í slæmu veðri. Sjór komst inn um toglúgur aftan á skipinu með þeim afleiðingum að sjö skipverjar, sem á skipinu voru, komust í gúmmíbjörgunarbát. Skipstjóri gat sent út neyðarkall og klukkustund síðar var Þórunn Sveinsdóttir VE 401 komin á staðinn, bjargaði áhöfninni og sigldi með hana til Vestmannaeyja. Skipstjóri á Nönnu VE 294 var Leó Óskarsson, bróðir Sigurjóns.