Ég hef ekki töluna á þeim sumar, kvöld, helgar, frídaga og afleysingastörfum sem maður tók þátt í á mínum dásamlegu æskuárum í Eyjum. Sum af þeim áttu eftir að móta mann meira en önnur eins og lögreglan en svo vöru önnur eftirminnileg á annan hátt eins og þegar verkstjóri úr Vinnsló kom inn í dönskutíma í 9.bekk (10. Í dag) og benti á mig „komdu Sveinn“ og svo fórum við nokkrir niður á bryggju, okkur hent ofan í lest á flutningaskipi smekkfullri af síldartunnum í lausu. Það vantaði hendur til að koma tunnum upp. Bjarga verðmætum.  Og svo var það þegar ég leysti af með goðsögnum á Herjólfi II. Elsku Reynir frændi var ekki sá brosmildasti kannski, en passaði uppá peyjann og var stundum með mér framá að taka til spottann þegar við nálguðumst Ystaklett. Þetta er c.a. árið 1990 og túrismi varla byrjaður en þó eitthvað. Ég man alltaf eftir bandarískum ferðamönnum fram í stefni sem einfaldlega misstu sig. Hlupu á milli bak- og stjórnborða með myndavélina ó-andi og æ-andi með klettana og fuglalífið hægra megin og rjúkandi nýtt hraun til vinstri. Þetta var nánast of mikið fyrir þau. Og þarna. Þarna í gegnum gestsaugað upplifði maður þessa brjáluðu fegurð og náttúru á nýjan hátt. „Já þetta er víst eitthvað“ .. hugsaði ungi Eyjamaðurinn fæddur og uppalinn í þessu magnaða póstkorti.

Ríflega 30 árum seinna lét ég drauminn rætast sem kviknaði fyrst þarna. Sagði upp dagvinnunni og skráði mig Í Leiðsögunámið í Háskólanum. Ég hafði líka verið hjá Íslandsstofu árin 2015-19 sem „rödd Íslands“ á samfélagsmiðlum „Inspired by Iceland“ og þar einmitt rifjuðust upp stundirnar með Reyni í stafni Herjólfs. Ég sá líka gögnin í ferðamannakönnun í brottför frá landinu að Vestmannaeyjar voru annað hvort í fyrsta eða öðru sæti hjá ÖLLUM sem komu til Eyja í sinni Íslandsheimsókn. Auðvitað.

Ég hef verið á þessari braut síðan og með ástríðu fyrir að fleiri ferðamenn innlendir sem erlendir  komi til Eyja og samfélagið blómstri sem aldrei fyrr. Og það hefur verið að raungerast með heimsklassa þjónustu, mat og upplifun í Eyjum í dag.  Samgöngur hafa jú verið í tjóni inn á milli en það styttir alltaf upp.

Ég er sem sagt útskrifaður Leiðsögumaður í dag og sumarið er meira og minna bókað (fyrir utan Þórs-Þjóðhátíð) Við útskrift hugsaði ég til elsku besta Svenna Tomm, afa míns og mestu fyrirmyndar í lífinu. Sá hefði orðið ánægður með elsta barnabarnið sitt. Þeir sem þekktu Svenna Tomm var ljóst hversu frábær sögumaður hann var, leikari og söngvari. Engum líkur. Hann elskaði eyjarnar sínar og landið allt og vissi vandræðalega mikið um alla hóla, hæðir og sögurnar í kring. Hversu dásamlegur leiðsögumaður hefði hann orðið. Maður brosir eins og barn við tilhugsunina.

Núna er ég því að loka hringnum með því að koma með og senda ferðamenn til Eyja milliliðalaust. Ég spyr alla ferðamenn sem ég hitti hvort þau fari til Eyja í sinni ferð og ef já, fagna þeim eins og þau séu fara að vinna í lottói. Aðra hvet ég til að fara í þessari ferð eða næstu. „Must Visit“ eru mín skýru skilaboð. Því ég veit að þau verða ekki fyrir vonbrigðum. Áður en ég kvaddi Laufey á Landeyjasandi (sem ég tók þátt í fyrir mína ástríðu nr.1, 2 og 3 að beina fólki heim í Eyjar)  fékk ég að kynnast frönskum hjónum á óskipulögðu ferðalagi, sem komu í Laufey og ég sagði þeim að taka næsta Herjólf yfir. Þau komu daginn eftir BARA til að þakka mér fyrir að gera Íslandsferðina þeirra meira en frábæra með þessari ferð til Eyja. Ég vissi líka að það yrði raunin. Vestmannaeyjar eru öruggustu meðmæli á Íslandi.

Ef þið sjáið mig á Eyjunni fögru þar sem rignir upp í nefið á mér, jafnvel á þurrum degi, með ferðamenn í eftirdragi, þá er ástæðan sú að það er ekki annað hægt en að fyllast stolti yfir því að tilheyra Vestmannaeyjum þegar maður sýnir þær öðrum. Og geta því sagt eins og  Írinn frábæri í Braveheart: „It´s my Island!“

Bið að heilsa öllum. Sjáumst í Dalnum, ykkar, Svenni Waage