Sigurgeir Jónsson var meðal skemmtikrafta á hinu árlega kótelettukvöldi í Höllinni á föstudagskvöldið. Þar las hann smásöguna Sæðisprufan, sem vakti mikla kátínu meðal þeirra 350 gesta sem sóttu kvöldið. Sigurgeir hafði ekki mætt á kótelettukvöldið í um fimm ár en rifjaði upp ánægjulegar stundir frá fyrri árum í færslu á Facebook. Hann segir kvöldið hafa verið sérlega eftirminnilegt og þakkar þeim sem standa að þessum árlega góðgerðarviðburði. 

„Ég fór á kótelettukvöld í gærkvöldi, hef ekki mætt þar í ein fimm ár en hér fyrrum vorum við Katrín tíðir gestir þar meðan hún hafði heilsu til,“ skrifar Sigurgeir á Facebook. 

Að þessu sinni mætti hann í góðum félagsskap með Jarli, syni sínum, og Guðmundi kantor, góðvini sínum. „Var með Jarli, syni mínum, og Guðmundi kantor, góðvini mínum, og skemmtum við okkur hið besta í miklu fjölmenni, með mat sem aldrei klikkar,“ segir Sigurgeir. 

Heiður að fá að skemmta gestum 

Sigurgeir lét sér ekki nægja að njóta matarins og félagsskaparins því hann hafði einnig verið fenginn til að leggja sitt af mörkum til skemmtidagskrárinnar. Hann las smásögu sem hann samdi fyrir þremur eða fjórum árum og var hluti af smásagnasafni sem kom út 2024. Sagan, sem ber heitið Sæðisprufan, féll í góðan jarðveg og vakti mikinn hlátur. 

„Svo fékk ég þann heiður að fá að vera meðal skemmtikrafta kvöldsins, las smásögu, sem ég samdi fyrir þremur eða fjórum árum, við ákaflega góðar undirtektir,“ skrifar hann. 

Sigurgeir fer fögrum orðum um kvöldið og þá sem hafa haldið þessu vinsæla framtaki gangandi ár eftir ár, ekki síst Pétur Steingrímsson og Gunnar Gunnarsson.„Þetta var eftirminnileg kvöldstund og Pétur og félagar eiga heiður skilinn fyrir að halda þessu gangandi ár eftir ár. Ég er þegar farinn að hlakka til næstu samveru ef mér endist aldur og heilsa til. Bestu þakkir fyrir gott og ánægjulegt kvöld,“ segir Sigurgeir að lokum. 

Sæðisprufan sem enginn gat skilað 

Smásagan, sem Sigurgeir las, segir frá manni sem er kominn á níræðisaldur og hefur um nokkurt skeið fundið fyrir vaxandi þreytu og máttleysi. Golfið er farið að taka sinn toll og jafnvel hversdagsleg verkefni, eins og að sprauta á glugga eða elda kvöldmat, reynast honum erfið. Þegar vítamín og bætiefni skila engum árangri ákveður hann að leita til heimilislæknisins. 

Læknirinn telur líklegast að aldurinn sé farinn að segja til sín en ákveður þó að rannsaka málið nánar. Blóðprufa, þvagrannsókn og blóðþrýstingsmæling leiða ekkert óeðlilegt í ljós og læknirinn bendir á að úthaldið minnki óhjákvæmilega með aldrinum. 

Eiginkonan, sem fylgir manninum til læknis, er hins vegar ekki sátt við þá skýringu. Hún rifjar upp golfferð með 87 ára gömlum kunningja þeirra, Árna, sem hafi auðveldlega spilað átján holur á dag og stundum meira. Hún gleymir þó að nefna að Árni er fyrrverandi margfaldur meistari í skíðagöngu. Eiginmaðurinn sér enga ástæðu til að blanda sér í þá frásögn. 

Læknirinn viðurkennir að menn eldist misjafnlega en ákveður að gera eina lokatilraun til að finna skýringu á slappleikanum. Hann vill fá sæðisprufu. 

Maðurinn tekur beiðninni með nokkrum fyrirvara og segist hvorki geta ábyrgst magn né gæði sýnisins. Læknirinn fullvissar hann um að magnið skipti ekki máli og afhendir honum grænleita dós sem hann á að skila með sýninu morguninn eftir. 

Hjónin halda heim, staðráðin í að gera sitt besta, en kvöldið fer ekki alveg eins og þau höfðu ætlað. 

Eftir svefnlitla nótt mæta þau aftur til læknisins og afhenda honum tóma dós. Maðurinn útskýrir vandræðalega að þetta hafi einfaldlega ekki gengið. 

Hann hafi fyrst reynt með hægri hendi, síðan þeirri vinstri og loks báðum, án árangurs. Þá hafi hann kallað á eiginkonuna. Hún hafi reynt með báðum höndum og meira að segja tönnunum, en allt komið fyrir ekki. 

Loks hafi þau kallað til Dóru, nágrannakonu sína, sem væri einstaklega lagin við að leysa vandamál. Dóra hafi brugðist skjótt við og reynt ýmsar aðferðir. Hún hafi notað báðar hendur, handarkrikann og jafnvel reynt á milli fótanna. En ekkert hafi gengið og rétt fyrir miðnætti hafi þau þrjú loks gefist upp. 

Læknirinn hlustar agndofa á frásögnina og á vart orð yfir það sem hann heyrir. 

„Ætlið þið virkilega að segja mér að þið hafið fengið hana nágrannakonu ykkar til að hjálpa ykkur við þetta?“ spyr hann forviða. 

Þá kemur lokasetningin sem varpar nýju ljósi á alla söguna: 

„Já, og það var alveg sama hvernig við reyndum, öll þrjú, við gátum ekki náð lokinu af andskotans dósinni.“ 

Þannig lauk Sigurgeir sögu sinni, Sæðisprufunni, sem vakti mikla kátínu á kótelettukvöldinu í Höllinni og fékk frábærar undirtektir gesta.