Almyrkvi sást síðast á Íslandi 30. júní 1954 og einna best í Vestmannaeyjum. Í skemmtilegu viðtali á Vísi rifja Eyjamennirnir Hávarður Birgir Sigurðsson, Hæi, og Svavar Steingrímsson, Svabbi, upp þennan eftirminnilega dag. Báðum eru viðbrögð dýranna minnisstæðust þegar skyndilega varð myrkur um hábjartan dag.

Tilefnið er almyrkvinn miðvikudaginn 12. ágúst þegar Vestmannaeyjar verða enn á ný meðal bestu staða landsins til að fylgjast með þessu sjaldgæfa náttúrufyrirbrigði.

Hávarður, fæddur 1934, fór heim úr vinnu í hádeginu 1954 og fylgdist með myrkvanum ásamt fjölskyldu og nágrönnum. Hann hafði málað glerplötu svarta til að horfa í gegnum.

Mest áhrif höfðu þó viðbrögð fuglanna. „Þá er eins og þær hafi sofnað,“ segir Hávarður um hænurnar í næsta garði. Mávarnir, sem höfðu verið á flugi, hurfu einnig þegar myrkrið skall á. „Maður sá engan fugl á flugi. Þeir voru í sprellfjöruigir fram að því.“

Hávarður ætlar að fylgjast með á miðvikudaginn. „Það verður fróðlegt að fylgjast með því. En ég er náttúrulega búinn að sjá þetta,“ segir hann glettinn.

„Púturnar fóru að sofa“

Svavar, fæddur 1936 og nýorðinn níræður, tekur öllu talinu um stórkostlegt náttúrufyrirbrigði með meiri ró. „Mér fannst þetta alveg nauðaómerkilegt fyrirbæri,“ segir hann.

Á heimili Svavars voru tvær kýr og tuttugu til þrjátíu hænur. „Mér fannst merkilegast að sjá hvernig púturnar fóru að sofa. Þær settu bara hausinn undir væng.“ Það sem stendur þó sterkast eftir er þögnin. „Það bara sló þögn á allt umhverfið.“

Svavari finnst heldur mikið gert úr almyrkvanum núna. „Þetta er eins og einhver svona heimsendaspá,“ segir hann. Hvort hann fylgist með á miðvikudaginn ræðst svo af því sem oft ræður för í Eyjum – veðrinu.

Sjá nánar á visir.is