Fyrir tæpu ári síðan stukku fáeinir hressir pólitíkusar fram á Bárustíg með málningu í mörgum litum, rúllur, skaft og góða skapið.

Hafist var handa við að mála upp dyggðaskreytingu svo ekki færi milli mála að þarna væri á ferli gott fólk, sem sýndi fullkomna samstöðu með öllum, helst þó þeim sem gætu talist til minnihluta ef menn færu að telja alla hausa sem búk hafa hér á landi og flokka þessa hausa niður eftir þeim óteljandi flokkum sem góðu fólki getur dottið í hug.

En þau voru sveinsprófslaus og án málarameistara. Málningin tolldi illa á götunni og var illa farin fáeinum vikum síðar og afmáð að mestu innan nokkurra mánaða. Varnaðarskiltin standa þó enn uppi.

Nú er lóan komin og hvíslast þá um bæinn að þá styttist í að ferskir pólitíkusar minni á yfirdrifna dyggð sína með málningu á lofti. Bent er á að götumálun krefst fagþekkingar. Nauðsynlegt er að sinna viðhaldi og varnaðarskilti ber að taka niður þegar ekki er lengur þörf á þeim.

(Skrifin hér að ofan snúast ekki um baráttu hinsegin fólks – heldur um ásýnd miðbæjarins í Eyjum).

Málningin tolldi illa á götunni og það þrátt fyrir skýr varnaðarorð sem sett voru upp og standa enn.