Ég horfi í augun á syni mínum og hugsa „þvílíkt kraftaverk að ég skuli eiga þessa litlu manneskju“, út frá því hugsa ég til 2008 þegar ég var send með sjúkraflugi í mars í s-20m/sek til þess eins að koma honum í þennan stóra heim sem beið hans. Það kom ekki til að ég hugsaði í hvaða heim ég var að bjóða honum í. Það var ekki fyrr en ég fékk að prófa tilfinninguna að vera mamma og átta mig að þetta líf sem ég á, ber ég fulla ábyrgð á og það er í mínum höndum að koma honum til manns og ala hann upp í öryggi, ást og hlýju.